Yapılması gereken öyle çok iş vardı ki.....Hangisinden başlayayım diye düşünmek bile bana tatsızlık verdi o günün sabahında...Bir fincan kahvem elimde, oturup kaldım...Bu halimin kaynağı malum...İnsanlar...Tadımı kaçıran yüzleri ile yine karşıma dizilmişler, bekliyorlar...Artık çok iyi öğrenmiştim ki herkesi memnun etmek imkansız...Neden uğraşayım ki?!..Çoğu ne istediğinde kararsız...Doyumsuz, saçma, anlamsız, sonu gelmeyen beklentiler içinde debelenip duruyor...Ya ben? Beni soran yok! Suçlu galiba benim, böyle alıştırmışım onları...Ama işte buyurun! Bugün ben de bıkkın düştüm... Rastgele açtığım bir kanalda, sözde aşkı anlatan bir müzik klibi yine hiç bir anlam ifade etmeden sadece kendini duyuruyor...Yavan, gerçekten çok uzak...Dinlene dinlene kahvemi yudumluyorum...İçimde tarif

