92
O gece kadının dört mevsimi oldu. Hiç bitmesin de dedi, geçse de kurtulsam diye düşündüğü de oldu. Minik evde onun dışında herkes uykuya teslimdi. Zifiri karanlıkta gönlünü durdurmak kaldı kendine. Yatağında yan dönmüş, gözü pencerede, kulağı en ufak bir çıtırtıda kaldı...Sorgucuların gelmesini bekleyen bir mahkuma döndü. Oysa suçlu da kendiydi, sorgulayan da...Yaşamının en uzun gecesi...Kişinin kendi ile mücadelesi zorlu... Kıpırdamaktan bile çekindi. Tekrar ikiye bölünmüştü. Bir yanda ailesine karşı görevini doğru yapmak isteyen bir kadın, diğer yanda on dört yaş sevdasını hala delice yaşayan, yeni yetme bir genç kız....Kadın bastırsa da kız deli olmuş, yerinde durmaz...Aklı fikri koşup onu görmede...Bir aşk rüzgarına kapılmış ki minik kasabasının dere kenarında eser durur...He
- Writer
