İnsanların bir kısmı ömür boyunca çocukluğunu kaybetmez. Sevgisi, tepkisi hep karşılık beklemeden ve içten olur. Kırıldıklarında ise aynı ufak çocuğun şiddetli ağrısına kapılırlar. Ve bir çocuk bazı şeyleri nasıl asla unutmazsa, onlarda önemli gördüklerini, mutlu olduklarını hiç mi hiç unutmazlar. Ömürlerce yeniden yeniden yaşarlar ama, kesinlikle öldürmezler. Onların yüzlerine baktığınızda yaşları ne olursa olsun o saflığı ve güzelliği her daim görürsünüz. Pembe yanakları, kadifemsi tenleri ve içinde ışığı hiç sönmeyen gözleri ile diğer insanlardan kolayca ayırt edilirler...Sevinci de acıyı da en güçlü hali ile yaşarlar....Onlardan kimseye zarar gelmez. Kendilerini kırarlar ama, başkalarını asla... Reyhan eve nasıl vardı, nasıl hala ölmedi bir türlü anlayamıyordu...Alıştım art

