Götürecekleri birkaç parça eşyayı bahçenin ortasına dizmişlerdi. Her birinin içinden geçenler, sadece kendilerine ait ve farklı farklı....Ayşe ile kocası daha da üzgün....Çocuklukları, gençlikleri, evliliklerinin uzun uzun yılları hep bu toprakta yaşanmıştı....O yüzden daha anlamlı, daha vazgeçilmez....Geriye ne kadar kaldığı belli olmayan ömürlerinin sonunda, güçsüz ve zayıf, oldukça duygusallar....Vaktini doldurmuş yapraklar gibi dalından düştü, düşecek bir halde.....Savrulup gitmek üzereler gibi.....Her zorlukta, hep yaptıkları gibi, yine birbirlerinden güç almaktalar. Sanki birisine bir şey olsa, diğeri yaşayamayacak kadar aciz, beceriksiz....Oysa ikisi de biliyordu ki bu yaşadıkları ne çaresizlik ne de zayıflıktı. Sadece yorgun hissedilen yılların ardından, yeni bir değişikliğe gü
