เมียเสือ

"นั่นนายแบบลูกครึ่งเหรอ หล่อเป็นบ้าเลย เพิ่งเคยเห็นมาที่นี่ครั้งแรก" "หล่อขนาดนั้นน่าจะมีแฟนแล้วนะ หรือว่าเขามารับแฟน อยากรู้จักว่าใครเป็นแฟนนายแบบคนนั้น น่าอิจฉาจัง" "ดูรถที่เขาขับมาสิราคาเหยียบสิบล้านเลยนะ คงรวยน่าดู ทั้งแจ็กเก็ตทั้งรองเท้าหนังก็ของแบรนด์เนมทั้งนั้น" "ถ้าเขาถอดแว่นกันแดดออกคงหล่อมากแน่ๆ อยากเห็นตาของเขาจังว่าจะคมขนาดไหน" "เขาเหมือนนายแบบนะ แต่ลุคดุเป็นบ้าเลย เหมือนหลุดออกมาจากโลกนิยายเลยแฮะ คนอะไรจะดูดีทุกองศาขนาดนั้น" เสียงซุบซิบนินทาของบรรดานักศึกษาสาวที่นั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าอาคารเรียนคณะบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังสร้างความรำคาญใจให้คนที่ถูกพูดถึงไม่น้อย คาไลน์ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงรถยุโรปคันหรูถอนหายใจเบาๆอย่างเบื่อหน่าย แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาที่พูดถึงตนเอง ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีดำมองเข้าไปในอาคารเรียนเพื่อมองหาใครบางคน "คาไลน์!" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังมาแต่ไกล ทำให้เขารีบมองไปยังต้นทางของเสียงอัตโนมัติ ตึก ตึก ตึก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นเมื่อยามเจ้าของเรือนร่างอรชรสะบัดขาก้าวเดินเรียกความสนใจจากผู้คนรอบข้างทั้งชายและหญิงให้จ้องมองไปที่เธอเป็นตาเดียวราวกับต้องมนต์สะกด "รอหนูนานไหม" เพลลินในชุดนักศึกษารัดรูปคลี่ยิ้มหวานประดับใบหน้าจิ้มลิ้มเมื่อเห็นคาไลน์ยืนรออยู่หน้าอาคารเรียน ก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปยืนตรงหน้าเขา ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของบรรดานักศึกษาสาวร่วมคณะ "..." คาไลน์ไม่ได้ตอบคำถามในทันทีแต่ถอดแว่นกันแดดออก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เพลลินเขย่งเท้าขึ้นมาประกบจูบพอดี "อืม~" เด็กสาวครางในลำคอเบาๆอย่างพึงพอใจเมื่อชายหนุ่มจูบตอบอย่างไม่อิดออด ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายสอดเรียวลิ้นเข้ามาควานหาความหวานในโพรงปากบาง สัมผัสเร่าร้อนของเขาบวกกับลมหายใจอุ่นเจือกลิ่นบุหรี่ที่เป่ารดลงมาเหนือริมฝีปากถี่ๆทำสติของเธอกระเจิดกระเจิงจนแทบไม่ได้ยินเสียงนินทาจากรอบข้าง "นั่นมันเพลลินลูกสาวมาเฟียนิ เห็นว่าเรียนจบมัธยมตั้งแต่อายุสิบห้า ใครๆก็เรียกว่าเด็กอัจฉริยะ แต่แก่แดดชะมัด" "แต่ขนาดอายุยังไม่ถึงยี่สิบหุ่นยังแซ่บขนาดนั้นก็สมควรที่จะได้นายแบบคนนั้นไปครองอยู่หรอก ผู้ชายส่วนใหญ่ก็ชอบของสดใหม่ทั้งนั้น" "แต่แลกลิ้นกันในมหาลัยแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอ" "เกินไปแล้วยังไงล่ะ ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเด็กนั่นหรอก พ่อใหญ่คับฟ้าขนาดนั้น" "อย่าพูดเสียงดังกันสิ เดี๋ยวพวกเขาก็ได้ยินหรอก" "อืม" เพลลินค่อยๆถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง เลียริมฝีปากอวบอิ่มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำลายอย่างยั่วยวนขณะสบตากับคาไลน์ "ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำแบบนี้" "ลืมไปรึเปล่าว่าคาไลน์เป็นคนสอนหนูจูบนะ แล้วก็อย่าลืมข้อตกลงของเราสิ ถ้าคาไลน์จูบหนูทุกวันหนูจะตั้งใจเรียน" "คุณหนูไม่ควรล้อเล่นกับสัญชาตญาณดิบของผู้ชายนะ อย่าลืมว่ายังไงผมก็เป็นผู้ชาย" คาไลน์ดันตัวเด็กสาวออกห่าง แม้จะตามใจเธอแต่ก็ไม่ได้เต็มใจทำแบบนี้กับลูกสาวของเจ้านาย "จูบแล้วค่อยปฏิเสธมันฟังดูยังไงอยู่นะ" "ขึ้นรถเถอะครับ ผมมีงานต้องทำต่อ" "วันนี้หนูจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังก็ได้" เพลลินผละตัวออกมายิ้มกริ่ม ก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับ โดยมีสายตาของผู้คนรอบข้างมองตามไปทุกย่างก้าวของเธอ "ปากคาไลน์เปื้อนน้ำลาย เดี๋ยวหนูเช็ดให้นะ" มือเรียวยื่นเข้าไปแตะริมฝีปากหยักได้รูปเบาๆขณะที่คาไลน์กำลังคาดเข็มขัดนิรภัย หมับ! "อ๊ะ!" เด็กสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อโดนคาไลน์จับข้อมือไว้แล้วกระชากเธอเข้าไปใกล้ๆ เธอกัดปากเบาๆเมื่อได้มองใบหน้าหล่อเหลาราวกับนายแบบในระยะประชิด ดวงตาคมกริบคู่นั้นที่กำลังมองมาทำหัวใจดวงน้อยสั่นไหว "ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ชอบให้ทำแบบนี้" "ทำไมชอบดุหนูอยู่เรื่อยเลย" "ผมเป็นผู้ชายนะครับ ถึงจะไม่ได้รู้สึกกับคุณหนูในเชิงชู้สาวแต่ถ้าหมดความอดทนขึ้นมาผมก็กินไม่เลือกหรอกนะ" "เสือเจ้าสำอางอย่างคาไลน์น่ะเหรอกินไม่เลือก? นึกว่าเลือกกินซะอีกถึงไม่ยอมกินหนูสักที" เพลลินเอียงคอมองพลางยิ้มมุมปาก "งั้นก่อนที่คุณหนูจะเล่นกับเสือก็ควรต้องรู้ก่อนว่าเมื่อไหร่ที่เสือมันกินอิ่มมันไม่สนใจซากเหยื่อที่มันเคยกินแล้วหรอก เพราะงั้นอย่าทำแบบนี้อีก อย่าใกล้ชิดผมมากเกินไป" "..." "เพราะไม่งั้นจากคุณหนูจะกลายเป็นเหยื่อแทน"