Nakakunot akong tinitigan ang sarili sa salamin. I'm wearing an underwear and loose shirt. Tumagilid ako so I can clearly see ang hugis ng tiyan ko. Hinaplos ko ito, and I can't help but to smile.
My bump is rounder now, mas kita na talaga siya kahit sa loose shirt. It felt more real, more present. Parang bawat araw, may panibagong paalala na may buhay sa loob ko. Buhay namin ni Atticus. A small, quiet miracle growing inside me.
Kinuha ko ang phone, gaya ng nakasanayan ko tuwing morning. Ilang beses ko nang ginawa ‘to, a ritual of quiet joy.
I raised the camera, tumagilid ng kaunti, at kinunan ang sarili. Me, holding my bump, taking a mirror selfie. Simple lang, no filters. Just me and her.
Napangiti ako habang tinitingnan ang kuha. Parang may kapayapaan sa tingin ko. Mas confident, ma
