Habang kumakain kami ng nilagang mais at kamote ay naghihimay kami pareho ng malunggay. Ang hirap himayin dahil nga basang-basa ito.
Ang sabi ni Quinn ay ito raw ang lulutuin niya dahil sobra-sobra daw ang panghihinayang ko sa mga ibang dahon na nalagas dahil sa lakas ng ulan at hangin sa labas.
Feeling ko ay hindi iyon ang dahilan dahil panaka-naka siyang napapatingin sa dibdib ko. Siguro kaya niya ako pakakainin ng malunggay dahil hindi gaanong malaki ang dibdib ko.
“Ano’ng iniisip mo?” biglang tanong ni Quinn sa akin kaya bigla kong naiwaksi ang mga bagay na iniisip ko. “Ang lalim yata ng iniisip mo?”
“Bakit malunggay ang lulutuin mo ngayon?” tanong ko habang nakakunot ang noo ko.
“Bakit? Hindi ka ba kumakain nito?” balik niyang tanong.
“Kaya mo ba ‘to lulutuin para medyo lumak
