Sampung minuto.
Tatlumpong minuto.
Isang oras. Isa't kalahati.
Hindi ko alam kung gaano pa ako katagal maghihintay sa kanya rito sa labas ng mansyon. Nakayakap na lamang ako sa sarili dahil sa lamig hatid ng gabi't hangin. Nakalimutan kong magdala ng panlaban dito dahil sa magdadali kong makausap si Senyorito.
Pero kahit gaano pa siya katagal darating ay hihintayin ko pa rin siya. Titiisin ko ang ginaw. Ito na lang kasi ang nag-iisang pagkakataon para makausap ko siya ng harapan. Kahit alam ko na ang kahahantungan, kahit alam kong masasaktan ako sa huli, gusto ko pa ring malaman kung totoo ang mga pinakita niya sa akin.
Panay ang tingin ko sa aking cellphone. Naghihintay ng sagot mula sa kanya kung tatagpuin niya ako. Muli akong nagtipa ng mensahe sa kanya. Ilang sandali ay tumun
