เพียงดอกไม้ที่ไร้ค่า

ขาเรียวขาวปั่นเจ้าสองล้อรูปทรงโบราณมาถึงที่หมาย แล้วจัดการนำจักรยานคันเก่ามาจอดไว้ที่ข้างกำแพงบ้านหลังหนึ่งด้วยความเงียบ หญิงสาวเดินไปยังบานประตูที่มีเลขหกกำกับอยู่ด้านหน้า มือบางยกขึ้นเคาะส่งสัญญาณเรียกคนด้านใน บานประตูเปิดออกอย่างรวดเร็วในเวลาไม่ถึงสองวินาทีเสียด้วยซ้ำ ราวกับว่าเจ้าของบ้านพักแพทย์หลังนี้ยืนรออยู่ที่ประตูก่อนแล้ว มือหนาจากด้านในยื่นออกมาคว้าเอาตัวของคนที่ยืนอยู่ด้านนอกให้เข้าไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงปิดบานประตูแล้วลงกลอนอย่างแน่นหนา “มาช้าจัง พี่คิดถึงดอกหญ้าใจจะขาดอยู่แล้ว” ธีรกานต์ดึงร่างนุ่มนิ่มนั้นเข้ามากอดหอมอย่างคะนึงหา “ยายเพิ่งออกไปถือศีลที่วัดตอนหกโมงเย็นนี้เองค่ะ หญ้าเลยออกมาช้า” วนาลีก้มหน้าตอบอย่างเขินอาย “พี่ยังไม่ได้ทานมื้อเย็นเลย หิวจะตายอยู่แล้ว” นายแพทย์หนุ่มทำหน้ายู่ พรางเอามือลูบวนไปที่แผ่นท้องของตนอย่างออดอ้อน “ตายแล้ว นี่พี่หมอยังไม่ได้ทานอะไรเลยเหรอคะ งั้นเดี๋ยวหญ้าไปดูของในตู้ก่อนนะคะว่าพอจะทำอะไรให้ทานได้บ้าง” หญิงสาวมีท่าทีกังวล เมื่อได้รู้ว่าแฟนหนุ่มยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง “นี่ ดอกหญ้า ไม่ต้องตกใจขนาดนั้น ทนหิวน่ะพี่ทนได้ แต่ให้พี่ทนรอให้ดอกหญ้ามาหาพี่นี่สิ พี่ทรมานมากเลยรู้ไหม” ชายหนุ่มจุมพิตไปที่หน้าผากมนของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา “แต่เราก็ให้ใครรู้เรื่องของเราไม่ได้นี่คะ เราสองคนถึงได้ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้” วนาลีบอกกับคนรักเสียงเศร้า “ทำยังไงได้ล่ะ ก็ยายลำดวนเขาหวงดอกหญ้าเอาเสียปานนั้น” “แล้วพี่หมอตุลย์ล่ะคะ ทำไมพี่หมอถึงไม่อยากให้พี่หมอตุลย์รู้เรื่องของเรา” วนาลีถามกลับอย่างไม่เข้าใจ ยายลำดวนไม่อยากให้เธอคบหากับหมอที่มาประจำอยู่ที่โรงพยาบาลในหมู่บ้านหรือคนที่มาจากต่างถิ่นก็จริง แต่การที่แฟนหนุ่มเคยบอกไว้ว่าจะให้นายแพทย์ตุลารู้เรื่องของเธอและเขาไม่ได้นั้นเป็นเพราะเหตุใด เธอเองก็ยังสงสัย “ดอกหญ้าฟังพี่นะ ยายลำดวนน่ะเขาเป็นคนไข้ของพี่ตุลย์ ถ้าพี่ตุลย์รู้เรื่องของเรา พี่กลัวว่าพี่ตุลย์จะหลุดปากพูดกับยายลำดวนไปน่ะสิ” ชายหนุ่มอธิบายถึงเหตุผลให้หญิงสาวตรงหน้าได้เข้าใจ “ค่ะ หญ้าเข้าใจแล้ว แต่ถ้าวันหนึ่งหญ้าพูดให้ยายยอมรับเรื่องของเราได้ เราก็จะคบกันแบบเปิดเผยได้ใช่ไหมคะ” “อื้ม ได้สิ” จบคำตอบรับของธีรกานต์ วนาลีก็โผเข้ากอดแฟนหนุ่มอย่างด้วยความรัก ธีรกานต์ยกวงแขนทั้งสองข้างกอดตอบหญิงสาวไปเช่นกัน แต่บนใบหน้าหล่อเหลากลับดูมีความกังวลอย่างเห็นได้ชัดเจนโดยที่วนาลีไม่มีโอกาสได้เห็น นายแพทย์ธีรกานต์เป็นแพทย์ที่มาประจำอยู่ที่โรงพยาบาลชนบทในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ชายหนุ่มได้รับคำสั่งจากบิดาให้มาประจำอยู่ที่นี่เป็นเวลาสองปี ก่อนที่จะเข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลซึ่งเป็นธุรกิจของทางครอบครัว แม้จะไม่เข้าใจในจุดประสงค์ของท่าน แต่ธีรกานต์ก็จำต้องทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ วันแรกที่เดินทางมาถึงที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ธีรกานต์ก็พบเข้ากับรุ่นพี่ที่เรียนหมอด้วยกันมา นายแพทย์ตุลาเป็นรุ่นพี่ที่เคยมีความสนิทสนมต่อกัน แต่ปัจจุบันความสัมพันธ์อันดีนั้นได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว แม้ตุลาจะทำเหมือนว่าไม่มีอะไร แต่ธีรกานต์ก็ยังรู้สึกไม่สนิทใจอยู่ดี “ดอกหญ้าได้กินยาตามพี่สั่งหรือเปล่า ต้องกินทุกวันนะ” ชายหนุ่มถามขึ้น พรางใช้มือทั้งสองข้างประคองไปที่ใบหน้าหวาน “ค่ะ หญ้าไม่เคยลืม” “ดีแล้ว เราสองคนยังไม่พร้อม ดอกหญ้าเข้าใจพี่ใช่ไหม” “หญ้าเข้าใจค่ะพี่หมอ” หญิงสาวตอบอย่างว่าง่าย “งั้นขอพี่ชื่นใจหน่อยเถอะ นาน ๆ ทีดอกหญ้าจะมาค้างคืนกับพี่แบบนี้ได้” ธีรกานต์ช้อนอุ้มร่างงามระหงขึ้นแนบอก แล้วตรงขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านพักแพทย์ “แต่พี่หมอยังไม่ได้ทานข้าวเลยนี่คะ” หญิงสาวท้วงขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ “ไม่กงไม่กินมันแล้วข้าวน่ะ อยากกินดอกหญ้ารสชาติหวาน ๆ ดอกนี้มากกว่า” สิ้นคำบอกกล่าวของธีรกานต์ วนาลีแนบใบหน้าอิงแอบไปที่อกอุ่น ๆ ของเขาอย่างเขินอาย เธอรักเขาจึงยินยอมให้เขาไปเสียทุกอย่าง ธีรกานต์คือผู้ชายคนแรกที่เธอเปิดใจยอมคบหา เธอและเขาได้พบเจอกันก็เพราะเธอเป็นลูกจ้างร้านอาหารเล็ก ๆ ของป้านงค์ เหล่าแพทย์และพยาบาลที่มาประจำอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ส่วนมากจะเป็นบุคลากรที่มาจากต่างจังหวัด จึงเลือกผูกปิ่นโตกับร้านป้านงค์เพื่อความสะดวกสบาย วนาลีจะเป็นคนคอยนำอาหารมาส่งให้กับเหล่าแพทย์และพยาบาล จนวันหนึ่งที่ได้มาพบกับธีรกานต์ เขาตามจีบและคอยป้อนคำพูดหวาน ๆ ให้หญิงสาวอยู่ทุกคืนวัน จนในที่สุดจึงตกลงคบหากันโดยไม่มีใครรู้ “พรุ่งนี้ยายจะกลับจากวัดกี่โมง” ชายหนุ่มเอ่ยถามในขณะที่วางหญิงสาวลงบนเตียยงนอนอย่างนุ่มนวล “ยายกลับใกล้ ๆ เที่ยงค่ะ แต่หญ้าต้องออกจากที่นี่แต่เช้ามืด เดี๋ยวจะมีคนเห็นเอาว่าหญ้าไม่ได้กลับไปนอนที่บ้าน”