ELVİNDEN
Göz yaşlarım akıyor, nefesim kesiliyordu. Abim ve Asmin , elleri kolları bağlı bir şekilde dururken, Ateş'i dört kişi zor tutuyordu. Babası denilecek adam ise yanımda sırıtıyor, bundan zevk alıyor gibiydi.
"Duydunuz ahali, yakında düğünümüz var!" dediğinde, Ateş'i tutan adamlar onu bıraktı. Ateş, bırakılır bırakılmaz, o adamların yüzlerine yumruklarını geçirdi.
"Hayırlı olsun Harun Ağa! Senin düğününe değil de, çocuklarının düğününe gelmek nasip olacak," dedi yaşlı bir adam sırıtarak, ardından bana baktı. "Gelinin güzel; umarım sizin aileye veliaht verir. Vermezse söylersin, bir kuma göndeririz."
Bu nasıl bir zihniyetti? Anlamaya çalıştım. Göz yaşlarımı silerek abimin yanına gittim ve diz çöktüm. Abime baktığımda yüzü kan revan içindeydi. Asmin 'e baktığımda, onun da dudağı k
