Malikânenin ağır demir kapıları arkalarında kapanırken, gün batımı gökyüzüne alaca renkler serpiyordu. Ufukta kızıl bir çizgi hâlâ direnirken, rüzgârın serinliği artık gecenin habercisiydi. Kuşlar çoktan susmuş, yerlerini uzaktan gelen at nalı sesleri ve sabırsız hizmetlilerin ayak sesleri almıştı.
Sebastian birkaç adım önde yürüyordu, ama her adımda arkasına dönüp Elina’ya bakıyordu. Genç kız, başı dik ama gözleri yere dönük bir halde arkasından geliyordu. Yüzünde bir gölge vardı. O, Sebastian’a bakmıyordu. Göz göze gelmiyor, tek kelime etmiyordu. Adımları sessizdi, kararlı ama soğuk. Sanki aralarındaki bağ, bir an önce unutulmak istenen eski bir hatıraya dönüşmüştü.
Sebastian kalbinin içini kemiren bir pişmanlıkla, çaktırmadan gözlerini kaçırdı.
Yine en başa dönmüşlerdi.
Leonard temi
