Gecenin kalan saatlerinde Madam Vanessa’nın malikânesindeki odada uykuya yer yoktu. Ay ışığı tüllerden sızarken, Elina’nın odası heyecanla dolup taşıyordu. Rosa, Mira ve Annabel, yatakların üzerine yayılmış, saçları çözülmüş, beyaz gecelikleriyle fısıldaşarak gülüşüyorlardı. Her biri göz kamaştıran bir masalın içindeymiş gibi coşkuluydu.
Mira, pembe yanaklarıyla yastığa yaslanmış, heyecanla sordu: “Camına tırmanan bir adam, Elina! Daha ne olsun? Bu bildiğin roman gibi!”
Anmabel kıkırdadı. “Ve sadece seni görmek için... Ah, bir gün benim de camımda belirse…”
“Senin camına baytar çıksa razısın, Annabel,” dedi Mira, hep birlikte güldüler.
Elina, köşedeki iskemlede oturmuş, saçlarını örmekle meşguldü. Ama elleri titriyordu. Gözlerinde utangaç bir parıltı, dudaklarında gizleyemediği belli b
