Muayenehanenin içindeki zarif sessizlik, Elina ile Lucas’ın bakışlarının birbirine değdiği o kısa ama tarifsiz ânın büyüsünü taşıyordu. Göz göze geldiklerinde, zaman ağırlaşmış, dışarıdaki bahar rüzgârı bile içerideki dinginliğe saygı duyar gibi pencerelere hafifçe dokunmuştu. Ancak bu sessiz sihrin ömrü uzun olmadı.
Bir anda, ahşap kapının sertçe açılmasıyla içeri bir leydi girdi; yüzündeki öfke alacası, yaldızlı şemsiyesinden bile önce dikkat çekiyordu. Kadının iğneleyici bakışları birer kurşun gibiydi; odaya girer girmez tüm dikkati üzerine çekti. Yüzündeki katı ifade, kasvetli havayı bıçak gibi kesmişti.
“Bilekliğim çalındı!” dedi hışımla, dudakları gergin bir çizgi gibi. “Altın bilekliğim. Dün buradaydım. Şu anda da buradayım ve hâlâ yok!”
Lucas, alışkın olduğu bu tür patlamalara r
