Gökyüzü geceyle örtünmüştü artık.
Çevremdeki herkes hareket hâlindeydi. Kamuflajlar birbirine karışıyor, telsiz sesleri havayı kesiyordu. Deponun içi titrek fener ışıklarıyla aydınlanmıştı. Askerler belgeleri poşetliyor, her kağıdı, her klasörü titizlikle inceliyordu. Kanlı bir hesaplaşmanın izleri arasında delilleri toplayan titiz bir sistem kurulmuştu sanki. Cesetler ve yaralılar da ilk götürülenler arasındaydı.
Ama ben… Ben hareketsizdim. Ayaklarım betona çakılmış gibiydi.
Atalay'ı gelen ambulansa bindirmişlerdi. Sedye ambulansa yerleştirilirken bir anlığına göz göze gelmiştik. İşte o an…Zaman bir parmak şıklaması kadar kısa ama bir ömür kadar ağır ilerledi bende. Yarı bilinci kapalıydı; göz kapakları ağır, bakışı buğulu ve kısıktı. Ama yine de hafifçe tebessüm etmişti bana.
Hani
