Küçüklüğümden beri varolan bir alışkanlığım vardı. Bu alışkanlığının en büyük sebebi elbette ebevenylerimdi. Babam askerdi. Evde olduğu günlerde ezanla birlikte, hatta bazen daha erken kalkardı. Onunla birlikte annem de uyanır, kahvaltısını hazırlar, işlerini halleder, sonra bana kahvaltı hazırlayıp beni uyandırırdı. Biz kahvaltıya oturmadan önce mutlaka babamı yolcu ederdik. Sonra annemle birlikte evden çıkar, ben okula giderdim, o da öğretmen olduğu okula. Bazı alışkanlıklar insanın iliklerine kadar işler. Çocukluktan beri şekillenen rutinler, zaman içinde o kadar doğallaşır ki, bir gün değiştiklerinde bedeniniz ve zihniniz bunu reddeder.
Benim için sabah altıyı görmek, nefes almak kadar sıradandı. Annem ve babamın disiplinli düzeni yıllar boyunca içime işleyen bir ritme dönüşmüştü. Saa
