SALSAL (SPG)

First Meet

CHAPTER 8

AMARA POV

Habang naglalakad ako sa tahimik na bayan, napagtanto ko na ito na ang bagong simula ng buhay ko. Ako na si Rara—isang simpleng babae na pilit binubuo ang sarili mula sa mga piraso ng nakaraan. Dala ko lamang ang wallet ko, ilang simpleng gamit, at ang hindi ko maalis-alis na kaba sa dibdib.

“Hindi nila ako mahahanap,” mahina kong sabi sa sarili habang pilit na pinapalakas ang loob. Sa bawat hakbang, ramdam ko ang laya, pero hindi ko maikakailang nakakasilip pa rin ang takot mula sa likod ng isipan ko.

Nakakita ako ng isang maliit na tindahan sa unahan, at sa labas nito ay may malaking karatulang nagsasabing, “SALSAL Bakeshop.”

Sa kabila ng pagod, napangiti ako nang makita ang kakaibang pangalan ng tindahan. Ngunit higit pa rito, naramdaman ko ang tila isang mainit na imbitasyon mula sa loob. Ang bango ng tinapay na umaalingasaw ay tila humila sa akin papasok.

Pagbukas ko ng pinto, agad akong sinalubong ng halimuyak ng bagong lutong tinapay. Napakagaan ng atmospera sa loob—simple, pero parang tahanan. Sa likod ng counter ay naroon ang isang lalaki na mukhang abala sa pag-aayos ng mga paninda.

“Magandang hapon! Ano pong sa inyo?” tanong ng lalaki na may ngiti sa labi.

Napansin ko ang kanyang simpleng suot—isang apron na may bahid ng harina at isang t-shirt na medyo kupas na. Sa unang tingin pa lang, halata mong hindi siya mayabang. Ang kanyang mga mata ay puno ng tamis, pero may halong pagka-curious nang makita niya ako.

“Ah... ano po kasi...” Napatigil ako. Hindi ko alam kung paano magsisimula. Dapat ba akong magsinungaling? Magkwento ng totoo?

“Mukhang pagod ka, Miss,” sabi niya habang inaayos ang isang tray ng pandesal. “Bibili ka ba ng tinapay o may kailangan kang iba?”

Huminga ako nang malalim bago ako sumagot. “Actually, naghahanap po sana ako ng matutuluyan. May alam po ba kayo dito sa lugar na pwedeng tirhan? Kahit maliit lang po.”

Nakita ko ang saglit na pagbabago sa kanyang ekspresyon. Parang nagulat siya, pero agad ding bumalik ang kanyang ngiti.

“Ah, ganun ba? Alam mo, hindi naman kalakihan ang lugar na ‘to, pero baka may mahanap ka. Sandali lang at tanungin ko yung isang kilala ko.”

Tumango ako at nagpasalamat. Tumalikod siya at pumasok sa isang maliit na pinto sa likod ng counter, marahil para kausapin ang iba pang tao. Habang hinihintay ko siya, napatingin ako sa paligid ng tindahan. Napaka-simple, pero puno ng buhay ang bawat sulok. May mga larawan sa dingding ng mga tinapay, at may isang maliit na altar sa tabi na may kandila.

Ilang minuto ang lumipas, bumalik siya na may dalang papel at ballpen.

“Okay, may alam akong maliit na kwarto sa likod ng bakeshop. Hindi ito marangya, pero malinis. Gusto mo bang makita?” tanong niya habang nakatingin sa akin.

Napatitig ako sa kanya. Hindi ko alam kung bakit, pero parang gusto kong magtiwala. Mukhang mabait siya at hindi mapagsamantala.

“Sige po, gusto ko po sanang makita,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking boses.

“Halika, samahan kita.”

Sinundan ko siya sa likod ng bakeshop. May maliit na hagdanan na papunta sa ikalawang palapag. Pag-akyat namin, pinakita niya ang isang kwarto. Maliit ito at medyo luma na, pero malinis naman ang paligid. May isang maliit na kama, mesa, at upuan.

“Ito lang ang meron ako. Pasensya na kung hindi masyadong magarbo,” sabi niya habang nilalagay ang papel at ballpen sa mesa.

Napangiti ako kahit papaano. “Okay lang po. Sobra-sobra na nga ito para sa akin. Salamat po talaga.”

Nagulat siya sa sinabi ko, pero ngumiti rin siya. “Mukhang hindi ka sanay sa ganitong simpleng lugar, ah.”

Natawa ako nang mahina. “Sanay naman po ako... pero minsan kailangan lang talagang mag-adjust.”

Hindi ko alam kung naniniwala siya, pero hindi na siya nag-usisa pa.

Habang inaayos ko ang mga gamit ko, pumasok siya ulit sa kwarto. May dala siyang maliit na tray ng pagkain—tinapay at kape.

“Baka hindi ka pa kumakain. Kain ka muna,” sabi niya sabay abot ng tray.

“Salamat po ulit,” sabi ko, ramdam ang init ng pasasalamat sa puso ko.

Tumango siya at ngumiti. **“By the way, ako nga pala si Bakikong. Ikaw,

Hindi ko alam kung anong meron sa lalaking ito, pero mula pa lang sa unang sulyap ko sa kanya, may kakaibang init akong naramdaman. Parang bumagal ang oras. Ang kanyang simpleng tindig at ngiti ay tila sapat na para mahulog ang loob ko.

“By the way, ako nga pala si Bakikong,” aniya habang iniaabot ang kamay.

Napatitig ako sa kanya nang ilang segundo bago ko tinanggap ang pakikipagkamay niya. Ramdam ko ang init ng palad niya, na tila nagpapakalma sa kabog ng dibdib ko.

“Rara po,” sagot ko, pilit na hindi ipinapakita ang pamumula ng mukha ko. “Nagpapasalamat po ulit sa pagtulong ninyo.”

Tumango siya at ngumiti. “Rara. Ang ganda ng pangalan mo, ha. Parang artista.”

Napangiti rin ako, kahit medyo nahiya. “Simple lang po ako. Malayo sa artista.”

Napatigil kami pareho nang biglang bumukas ang pinto ng bakeshop. Isang malakas na boses ang sumigaw, “Hoy, Bakikong! May bagong mukha dito, ha! Sino ‘to?”

Napalingon kami sa direksyon ng pinto. Isang baklang may makulay na bandana sa ulo at makislap na damit ang pumasok, may dalang tray ng pandesal.

“Ricky, ang ingay mo,” sabi ni Bakikong habang umiiling. “Pabayaan mo siya, bagong dating lang.”

Lumapit si Ricky at sinipat ako mula ulo hanggang paa. “Bagong dating? Parang hindi taga-rito, ha! Mukhang mayaman ‘to, ‘Kong!”

“Ricky, huwag kang bastos,” saway ni Bakikong. Namula ang mga tenga niya habang bahagyang umiwas ng tingin sa akin.

Tumawa nang malakas si Ricky. “Hala, namumula ka! Ang cute! Aba, aba, may bago na bang muse ang bakeshop natin?”

Hindi ko napigilan ang pamumula ng mukha ko sa sinabi niya. Agad kong binawi ang tingin ko kay Bakikong na halata ring nahiya. “Hindi po! Wala pong gano’n!” sambit ko, pilit na tinatakpan ang hiya sa isang tawa.

“Naku, ‘Kong, hindi bagay sa’yo ang magpanggap. Kitang-kita ko na, love at first sight ka, ha!” biro ni Ricky habang kinikindatan si Bakikong.

Umubo si Bakikong, pilit na binabago ang usapan. “Ricky, dalhin mo na nga ‘yang tray sa kusina. Ang dami mo na namang sinasabi.”

“Okay, okay. Pero aminin mo na, kinikilig ka!” sabi ni Ricky bago umalis at pumunta sa likod.

Pagkaalis niya, nanatiling tahimik kami ni Bakikong. Napansin kong nakatingin siya sa sahig habang namumula pa rin ang kanyang mga tenga. Hindi ko napigilan ang sarili kong tumawa nang mahina.

“Pasensya ka na kay Ricky,” sabi niya habang nakangiti nang pilit. “Gano’n lang talaga siya, mahilig magbiro.”

“Okay lang po,” sagot ko. “Mukhang mabait naman siya.”

Napatango siya, pero hindi pa rin kami makatingin nang diretso sa isa’t isa. Ramdam ko ang kakaibang tensyon sa pagitan namin, pero hindi ito nakakailang. Sa halip, parang mas lalo pa akong na-curious tungkol sa kanya.

Nagpatuloy ang aming pag-uusap. Tinulungan niya akong ayusin ang kwarto, at sa bawat saglit na magtatama ang aming mga mata, ramdam ko ang unti-unting pagtibok ng puso ko. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko—parang hindi tama, pero hindi rin mali.

“Rara, kung may kailangan ka, huwag kang mahihiyang magsabi, ha?” sabi niya nang paalam na siya. “Basta dito lang ako sa baba.”

Ngumiti ako at tumango. “Salamat po ulit, Bakikong. Ang bait n’yo po talaga.”

“Wala ‘yun,” sagot niya, pero napansin kong hindi niya maitago ang pamumula ng kanyang mukha.

Pagkaalis niya, napahiga ako sa kama. Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang aking mga kamay habang pilit na pinipigilan ang pagtawa.

“Rara, ano ba ‘tong pinasok mo?” tanong ko sa sarili.

Ngunit sa kabila ng lahat, alam ko na may kakaiba sa lugar na ito. Sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang kalayaan—at marahil, ang simula ng isang bagay na hindi ko pa maintindihan.

Habang iniisip ko ang lahat ng nangyari sa akin nitong mga nakaraang araw, napagdesisyunan kong magpakasimple muna. Kailangan kong magpahinga at mag-isip nang maayos tungkol sa buhay ko. Kaya naman naisip kong bumili ng tinapay at mag-kape na rin sa bakery ni Bakikong.

Pagdating ko sa counter, nandoon si Bakikong, abala sa pagtulong sa mga bumibili. Simple lang siya, pero hindi ko mapigilang mapansin kung gaano siya ka-dedicated sa ginagawa niya. Nang magtama ang mga mata namin, ngumiti siya sa akin at tila ba ang simpleng ngiti niyang iyon ay nagbigay sa akin ng kakaibang init sa dibdib.

“Rara, magandang umaga,” bati niya habang inilalapag ang isang tray ng mainit na pandesal.

“Good morning din, Bakikong,” sagot ko, pilit na itinatago ang pamumula ng mukha ko. “Bibili sana ako ng pandesal. Pwede rin bang magpa-init ng kape?”

“Oo naman, walang problema. Dito ka na lang sa loob, maghintay ka. Ako na bahala,” sabi niya habang kumukuha ng mug.

Umupo ako sa isang maliit na mesa sa sulok ng bakery. Ang bango ng tinapay, at ang amoy ng bagong lutong pandesal ay tila ba nagdala ng katahimikan sa magulo kong isipan. Ilang minuto lang ay dumating na si Bakikong dala ang isang tasa ng kape at isang plato ng pandesal.

“Eto na,” sabi niya habang maingat na inilalapag ang mga pagkain sa mesa.

Ngumiti ako at tumingin sa kanya. “Thank you, Bakikong. Ang bait mo talaga.”

Napatigil siya saglit, tila ba nahihiya. Namumula ang kanyang mga tenga habang umiwas ng tingin. “Wala ‘yun, maliit na bagay lang.”

Habang nagkakape ako, napansin kong panay ang sulyap niya sa akin mula sa counter. May kung anong kilig na gumapang sa akin, pero pilit ko itong iniiwasan. Ngunit hindi ko rin mapigilang mapansin kung gaano siya ka-maalalahanin at ka-sincere.

Maya-maya, bigla siyang lumapit sa mesa ko. Dala niya ang isang piraso ng papel at mukhang may gusto siyang sabihin.

“Rara,” panimula niya habang kinakamot ang likod ng ulo niya. “Ahm, may naisip lang ako. Naisip ko kasi, baka gusto mong magtrabaho dito sa bakery.”

Napatingin ako sa kanya nang diretso, tila hindi makapaniwala sa narinig ko. “Magtrabaho dito? Sa bakery mo?” tanong ko, hindi maitago ang gulat.

Tumango siya, pilit na nag-aabot ng lakas ng loob. “Oo. Alam kong biglaan, pero mukhang mabait ka naman. At saka, mahirap magtiwala ngayon, pero iba ‘yung pakiramdam ko sa’yo, Rara. Para bang kaya kitang pagkatiwalaan.”

Natulala ako sa sinabi niya. Sa buong buhay ko, bihira akong makarinig ng ganitong klaseng tiwala mula sa ibang tao. Nasanay akong may laging duda sa paligid ko, pero si Bakikong? Iba siya.

“Sigurado ka ba?” tanong ko, hindi pa rin makapaniwala.

Tumango ulit siya. “Oo naman. Kailangan ko rin ng makakatulong dito. At saka, parang kailangan mo rin ng bagong simula, ‘di ba?”

Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung paano sasagutin ang alok niya, pero ramdam ko ang sinseridad sa mga salita niya. Sa kabila ng lahat, parang ito ang pagkakataong hinihintay ko—isang bagong simula, malayo sa magulong buhay na iniwan ko.

“Sige,” sagot ko sa wakas, ngumiti ako nang mahina. “Tatanggapin ko ang alok mo.”

Bigla siyang napangiti, tila ba hindi niya maipaliwanag ang saya sa mukha niya. “Talaga? Salamat, Rara! Sigurado akong magiging mas masaya ang bakery na ‘to sa tulong mo.”

Namula ulit ang mga tenga niya, at sa unang pagkakataon, napansin ko kung gaano siya ka-cute kapag nahihiya. Sa kabila ng lahat ng nangyari sa akin, tila ba nagkaroon ng liwanag ang madilim kong mundo.

Habang pinag-uusapan namin ang mga plano para sa trabaho, hindi ko mapigilang mapansin ang excitement sa boses niya. Hindi ko rin maitatanggi na unti-unti akong nagiging komportable sa presensya niya.

“So, bukas ka na magsisimula?” tanong niya, nakangiti mula tenga hanggang tenga.

Tumango ako, hindi maitago ang ngiti sa mga labi ko. “Oo, Bakikong. Salamat ulit, ha. Hindi mo alam kung gaano mo ako natutulungan ngayon.”

“Naku, wala ‘yun,” sagot niya, pilit na itinatago ang pamumula ng mukha niya. “Basta, dito ka lang. Safe ka rito.”

Pagkaalis niya, napahawak ako sa dibdib ko. Ramdam ko ang mabilis na t***k ng puso ko, at hindi ko mapigilang mapangiti. Ano ba ‘to? Bakit parang ang bilis ng mga pangyayari? Pero sa kabila ng lahat, alam ko na sa simpleng bakeshop na ito, nagsisimula akong makahanap ng tunay na kaligayahan.