SALSAL (SPG)

Pahahanap

CHAPTER 7

THIRD PERSON POV

Habang nasa ilalim ng tarpaulin si Amara, ang malamig na hangin sa likod ng truck ay unti-unting nagpapakalma sa kanyang kumakabog na dibdib. Ngunit sa kabila ng kanyang pagtatangka na maging mahinahon, nararamdaman pa rin niya ang kaba. Alam niyang hindi magtatagal ay hahanapin na siya.

Samantala, sa mansion ng mga Koç, nagsimula na ang kaguluhan.

"Saan si Amara?!" sigaw ni Mr. Koç habang galit na galit na naglalakad pabalik-balik sa sala. Ang mukha nito ay nag-aapoy sa galit, at ang kanyang boses ay umaalingawngaw sa buong mansion.

"Sinabi niyo ba sa mga tauhan na bantayan siya? Bakit bigla na lang siyang nawala?!" dagdag pa nito habang iniismid ang mga bodyguards.

"Ginawa na po namin ang lahat, Sir," sagot ng isa sa mga bodyguard, nakayuko at halatang nanginginig sa takot. "Pero wala po talaga kaming nakita. Akala namin nasa kwarto pa rin siya."

Si Mrs. Koç naman ay nakaupo sa sofa, hawak ang noo habang nagpipigil ng inis. "Hindi puwedeng ganito! Hindi puwedeng mapahiya tayo kay Kerem! Hanapin niyo ang anak ko, ngayon din!" mariing utos niya sa mga tauhan habang pinipilit ang sarili na magmukhang kalmado.

Samantala, dumating si Kerem sa mansion. Halatang wala ito sa mood, at ang presensya niya ay lalong nagbigay ng tensyon sa paligid.

"Ano 'tong naririnig ko? Nawawala si Amara?" tanong niya agad, diretsong tumingin kay Mr. Koç. Ang kanyang malamig na tono ay parang dagok sa bawat nakakarinig.

"Kerem, hindi namin inaasahan ito. Huwag kang mag-alala, ginagawa na namin ang lahat para mahanap siya," sagot ni Mr. Koç, pilit na hinahaplos ang sariling sentido upang magpakalma.

"Ginagawa niyo? Kung ginawa niyo ang tama, hindi siya makakatakas! Paano niyo haharapin ang kahihiyan kung hindi niyo maibalik si Amara sa akin?!" pasigaw na sagot ni Kerem habang tumatayo nang matikas sa gitna ng sala.

Habang ang mansion ay punong-puno ng tensyon, si Amara naman ay nasa ilalim ng tarpaulin, tahimik na nagdarasal na hindi siya makita.

"Diyos ko, tulungan mo po ako. Ayoko na pong bumalik doon," mahina niyang bulong habang hinahaplos ang punit-punit na gown. Ang kanyang mukha ay namumula na sa lamig, pero tiniis niya iyon.

Naramdaman niya ang biglang pagpreno ng truck. Nataranta siya, pero nanatili siyang nakahiga, pilit na iniipit ang sarili sa gitna ng mga sako ng harina.

Sa mansion, nagpatuloy ang kaguluhan.

"Hanapin niyo siya sa bawat sulok ng mansion! Tingnan niyo ang mga CCTV recordings! Hindi puwedeng basta na lang siya mawala!" sigaw ni Mrs. Koç habang pinupulot ang baso ng tubig na nabasag sa sahig matapos niya itong mahulog sa sobrang galit.

Ang mga tauhan naman ay nagkukumahog sa pag-check ng bawat kwarto, bintana, at kahit ang rooftop ng mansion. Ngunit wala silang bakas na nakita.

"Paano siya nakatakas?!" tanong ng isang tauhan sa isa pa habang naghahanap sa hardin.

"Hindi ko alam. Pero kung hindi natin siya mahanap, patay tayo kay Sir at Ma’am," sagot ng isa, halatang kinakabahan.

Samantala, sa highway, unti-unting umuusad ang truck. Alam ni Amara na malapit na siya sa kalayaan, pero hindi pa rin niya maiwasan ang kaba. "Hindi ako dapat magpabaya. Kailangang magtago pa rin ako," bulong niya habang patuloy na nakadapa sa sahig ng truck.

Narinig niya ang boses ng driver na nakikipag-usap sa radyo. "O, pre, mukhang mabigat ang dala natin ngayon ah. Sigurado ka bang walang dagdag na karga 'to?" tanong ng isa sa radyo.

"Sigurado ako. Halika, mag-stopover muna tayo sa susunod na checkpoint para makapagpahinga," sagot ng driver.

Napakunot ang noo ni Amara. "Checkpoint? Ano kaya 'yun? Makikita kaya nila ako?" tanong niya sa sarili habang kinakapa ang paligid, naghahanap ng mas magandang lugar na mapagtataguan.

Balik sa mansion, lumapit ang isa sa mga tauhan kay Kerem.

"Sir, wala po talaga kaming makitang bakas kung nasaan si Miss Amara. Wala rin pong record sa CCTV sa likod na tumakas siya," sabi ng tauhan habang yuko-yuko.

Biglang napamura si Kerem. "Hindi ko matatanggap 'to! Paano niyo sasabihin na wala kayong makitang bakas? Gawin niyo ang lahat para hanapin siya! Kahit magpa-announce kayo sa radyo at telebisyon, gawin niyo!" utos niya, halatang nawawala na sa tamang pag-iisip.

Habang nagkakagulo ang lahat, nanatili si Amara sa kanyang taguan, pilit na kumakalma.

"Kaya mo 'to, Amara. Malapit na. Kaunting tiis na lang," bulong niya sa sarili, pilit na pinapakalma ang mabilis na t***k ng kanyang puso.

Ang truck ay patuloy na umaandar, dahan-dahang dinadala siya palayo sa buhay na pilit na ipinataw sa kanya.

Tuluyan nang nakalabas ng Maynila ang truck na sinasakyan ni Amara. Ramdam niya ang malamig na hangin mula sa maliit na siwang ng tarpaulin, tanda na malayo-layo na ang kanyang narating. Ang kanyang puso ay kabado pa rin, ngunit unti-unti na siyang nakahinga ng maluwag.

“Salamat, Diyos ko,” bulong niya habang pinapahid ang luha sa kanyang pisngi. Alam niyang hindi pa siya ligtas, pero ang simpleng paglayo mula sa mansion ay isang malaking tagumpay na.

Ilang oras pa ang lumipas bago huminto ang truck sa isang maliit na bayan sa Batangas. Nakiramdam si Amara. Nang masiguro niyang wala nang tao sa paligid, dahan-dahan siyang bumaba mula sa likod ng truck. Luminga-linga siya, kinabahan na baka may nakakita sa kanyang pagbaba. Nang wala siyang napansing kakaiba, agad siyang naglakad papalayo mula sa truck.

“Kailangan kong magtago,” sabi niya sa sarili habang tinatanggal ang mga natirang harina sa kanyang buhok at damit.

Nakita niya ang isang ukay-ukay sa di kalayuan. Agad siyang pumunta roon, pilit na iniisip kung paano magpapanggap bilang isang ordinaryong tao. Sa kanyang palad ay naroon pa rin ang maliit na pitaka na mabilis niyang nakuha mula sa kanyang bag bago siya tumakas.

Sa loob ng ukay-ukay, napansin agad siya ng isang matandang babae na tila ang may-ari ng tindahan.

“Iha, hanap ka ba ng damit?” tanong nito habang nakangiti.

“Opo, Manang. Yung mura lang po sana,” sagot ni Amara habang tinitingnan ang mga nakasabit na damit. Hindi niya alintana ang simpleng itsura ng mga ito; ang mahalaga sa kanya ay maitapon na ang wedding gown na suot niya.

Nakapili siya ng isang plain na t-shirt at jeans. Sa fitting room, agad niyang hinubad ang punit-punit na gown at siniksik ito sa plastic bag na bigay ng tindera.

“Ayaw ko nang makita ‘to kahit kailan,” mahina niyang sabi habang tinititigan ang damit na simbolo ng kanyang sapilitang kapalaran. Nang makalabas siya ng fitting room, iniabot niya ang bayad sa matanda.

“Salamat po,” sabi niya, pilit na ngumiti kahit halata pa rin sa kanyang mukha ang pagod at kaba.

Pagkatapos ay nagtungo siya sa likod ng tindahan at itinapon ang plastic bag sa basurahan. Tila isang malaking pasanin ang nawala sa kanyang dibdib nang makita niyang wala na sa kanyang harapan ang gown.

“Amara, simula ngayon, hindi ka na Amara Koç. Isa ka na lang ordinaryong tao,” mahina niyang sabi sa sarili habang pilit na pinapalakas ang loob.

Samantala, sa mansion ng mga Koç, nagpatuloy ang kaguluhan.

“Ano? Nakalabas na siya ng Maynila?!” sigaw ni Mr. Koç nang marinig ang ulat mula sa isa sa mga tauhan. “Anong ginagawa niyo?! Bakit hindi niyo siya mahuli?!”

“Sir, ginagawa na po namin ang lahat. Pinablotter na rin po namin si Ma’am Amara sa lahat ng checkpoint,” sagot ng bodyguard, halatang balisa.

Si Mrs. Koç naman ay hindi na mapakali. “Kung may mangyari sa anak natin, kayo ang mananagot!” sigaw niya sa mga tauhan, sabay hampas ng kanyang bag sa mesa.

Si Kerem, na kasalukuyang nasa mansion pa rin, ay hindi na maitago ang galit.

“Paano siya nakatakas?! Hindi ba’t mahigpit ang bantay sa kanya? Ano ang silbi niyo kung hindi niyo siya maibalik?!” sigaw niya habang iniikot ang kanyang tingin sa mga tauhan ng mga Koç.

Tumayo siya at lumapit kay Mr. Koç. “Siguraduhin mong maibalik mo siya, o hindi lang negosyo niyo ang mawawala. Ako mismo ang gagawa ng paraan para magsisi kayo,” banta niya, ang malamig niyang tono ay nagdulot ng takot sa mga magulang ni Amara.

Habang nagkakagulo ang lahat sa mansion, si Amara naman ay patuloy na naglalakad sa maliit na bayan sa Batangas. Sa kabila ng pagod at gutom, ramdam niya ang kakaibang kalayaan.

Napadaan siya sa isang maliit na kainan at naisipang pumasok para bumili ng pagkain. Naupo siya sa isang sulok, tahimik na kumakain ng lugaw habang iniisip ang susunod niyang hakbang.

“Anong gagawin ko ngayon? Hindi ako pwedeng bumalik. Kailangan kong magtago… pero saan?” tanong niya sa sarili habang pinupunasan ang kanyang mga mata na namumula na sa pag-iyak.

Sa mansion, hindi pa rin tumitigil ang paghahanap kay Amara.

“Sir, nahanap na namin ang truck na sinakyan niya,” sabi ng isa sa mga bodyguard kay Mr. Koç. “Pero wala na siya roon. Tila bumaba na siya sa Batangas.”

“Ano pa ang hinihintay niyo? Hanapin niyo siya sa Batangas! Bawat bayan, bawat sulok, huwag kayong titigil hangga’t hindi niyo siya nakikita!” sigaw ni Mr. Koç, halos mawalan na ng boses sa galit.

Si Kerem naman ay hindi mapakali. “Kapag nahanap niyo siya, siguruhin niyong ibabalik niyo siya sa akin. Hindi ako papayag na hindi matuloy ang kasal,” mariing sabi niya, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon at galit.

Habang palayo nang palayo si Amara mula sa kanyang dating buhay, alam niyang hindi pa rin siya tuluyang ligtas. Ngunit sa mga sandaling iyon, pinili niyang magpahinga muna at magtago.

“Hindi nila ako mahahanap. Hindi ako papayag na magpapadala ulit sa kanila,” sabi niya sa sarili, pilit na pinapalakas ang loob.

Sa kabila ng takot at pangamba, nanatili siyang determinado. “Ito na ang simula ng bagong buhay ko,” bulong niya habang tinitingnan ang maliit na bayan na pansamantala niyang magiging tahanan.