SALSAL (SPG)

Pagtakas

CHAPTER 6

Amara POV

Isang linggo ang lumipas mula nang maganap ang masalimuot naming pagtatalo sa mansion. Hindi ko inaasahan na sa araw na ito, babalikan ako ng bangungot na pilit kong tinatakasan.

Nasa kwarto ako, tahimik na nakaupo sa gilid ng kama habang nakatingin sa bintana. Halos hindi ko na namalayan ang oras. Naputol lang ang aking iniisip nang biglang bumukas ang pinto.

"Amara, tumayo ka na dyan," malamig na utos ni Mommy habang pumapasok sa kwarto kasama ang dalawang babae na may dalang mga gamit. May dala silang wedding gown, sapatos, at iba’t ibang klase ng accessories.

"Ano 'to?" tanong ko, halatang nababahala sa nakikita ko.

"Hindi na namin papayagan na magmatigas ka pa," sagot ni Daddy na nakasunod kay Mommy. "Isuot mo 'yan. Mag-aayos ka na para sa kasal mo kay Kerem."

Napatayo ako mula sa kama, hindi makapaniwala sa naririnig ko. "Ano? Ngayon? Bakit biglaan? Wala man lang kayong sinabi sa akin!"

Lumapit si Mommy sa akin, may hawak na makeup kit. "Amara, tumigil ka na. Wala kang magagawa. Napag-usapan na namin 'to, at ito lang ang paraan para mailigtas ang kumpanya natin."

"Pero hindi ko naman ito ginusto! Ayoko magpakasal sa taong hindi ko mahal!" sigaw ko, hindi na napigilan ang emosyon.

"Amara," madiin na sabi ni Daddy, "ilang beses na naming sinabi sa’yo na hindi lang tungkol sa'yo ang desisyong ito. Ang kasal na ito ang magliligtas sa lahat ng pinaghirapan natin. Kung talagang mahal mo kami, gagawin mo 'to para sa pamilya natin."

Napailing ako habang nararamdaman ang init ng luha na unti-unting pumapatak sa aking pisngi. "Pamilya? Akala ko ba ang pamilya nagmamahalan? Bakit pakiramdam ko parang binibenta niyo na lang ako?"

Natahimik si Mommy saglit bago muling nagsalita. "Amara, tumigil ka na. Wala nang atrasan 'to." Tumango siya sa dalawang makeup artist na tila binigyan ng senyas na pilitin ako kung kinakailangan.

"Amara, kung hindi ka makikinig sa amin, baka mas lumala pa ang sitwasyon," dagdag ni Daddy na may halong pagbabanta ang tono. "Ayaw mo sigurong mawalan ng lahat, hindi ba?"

"Hindi ko kailangan ng pera niyo! Hindi ko kailangan ng kumpanya niyo!" sigaw ko habang pilit na umaatras papunta sa sulok ng kwarto. "Ang gusto ko lang ay makapamuhay ng tahimik at malaya!"

Lumapit ang isa sa mga makeup artist sa akin, pero mabilis kong tinabig ang kamay niya. "Huwag niyo akong hawakan!"

"Amara!" galit na sigaw ni Daddy, na agad akong tinapunan ng matalim na tingin. "Itigil mo na ang pagiging makasarili mo! Hindi mo ba naiintindihan? Kapag hindi ka nagpakasal, babagsak ang lahat ng pinaghirapan natin!"

Huminga ako nang malalim, pilit na nilalabanan ang panginginig ng buo kong katawan. "Bakit hindi na lang kayo ang magpakasal sa kanya? Hindi ba kayo ang may utang sa kanya?!"

Napuno ng katahimikan ang kwarto saglit bago ako naramdaman ang bigat ng sampal ni Mommy sa pisngi ko. "Amara, huwag kang bastos!" sigaw niya, ang galit sa kanyang boses ay parang sibat na tumusok sa puso ko.

Napahawak ako sa pisngi ko habang nanginginig sa galit at sakit. "Hindi ako makapaniwala na kaya niyo akong saktan nang ganito. Akala ko mahal niyo ako..."

"Mahal ka namin," sagot ni Daddy, mas malumanay pero puno pa rin ng pwersa ang kanyang mga salita. "Kaya nga namin ginagawa 'to. Para sa ikabubuti mo rin."

"Para sa ikabubuti ko? O para sa ikabubuti ng kumpanya?" tanong ko, puno ng hinanakit. "Ang buhay ko ba ay wala nang halaga sa inyo? Ang damdamin ko ba, hindi niyo man lang iniisip?"

Hindi ako sinagot ni Daddy. Sa halip, tumango siya muli sa mga babae na may dalang wedding gown. "Isuot niyo na sa kanya 'yan. Huwag niyo nang hayaan siyang magreklamo."

Napahiyaw ako habang pilit nila akong hinila palapit sa wedding gown. "Tama na! Ayoko! Tumigil kayo!" sigaw ko, pilit na kumakawala.

Habang patuloy ang kaguluhan, naramdaman ko ang bigat ng sitwasyon. Wala na akong magawa. Parang lahat sila ay nagkakaisa laban sa akin. Parang wala na akong kakampi.

Habang unti-unting isinasuot sa akin ang wedding gown, ang mga luha ko ay patuloy na bumabagsak. "Bakit kailangan kong maranasan 'to? Ano bang kasalanan ko sa inyo?" bulong ko, ngunit wala ni isa sa kanila ang sumagot.

Sa salamin, nakita ko ang sarili kong nakasuot ng gown na hindi ko ginusto. Ang bawat detalye nito ay maganda, ngunit para sa akin, ito ay isang simbolo ng pagkakakulong.

Tahimik akong tumingala at pumikit, pilit na iniipon ang lakas ng loob. Sa isip ko, hindi pa ito ang katapusan. Gagawa ako ng paraan. Gagawa ako ng paraan para makatakas sa impyernong ito.

Pagkaalis nina Mommy at Daddy, naramdaman ko ang bigat ng gown na isinusuot sa akin. Sa sobrang ganda nito, parang niloloko ako ng pananamit na ito—hindi ito para sa akin. Sa kabila ng kabigha-bighaning mga burda at perlas, parang nakakulong ako sa isang hawla ng pilit na kagandahan.

Tahimik akong napahawak sa laylayan ng gown. Ang mga makeup artist na kasama ko kanina ay nagmamadaling lumabas, iniwan akong mag-isa. Akala siguro nila, wala na akong magagawa. Pero mali sila.

"Hindi ito matatapos dito," bulong ko sa sarili ko habang napapatingin sa paligid ng kwarto. Ang bintana sa kaliwang bahagi ay bahagyang nakabukas, at doon ako nakakita ng pagkakataon.

Mabilis kong hinila ang laylayan ng gown, napunit ang ilang bahagi nito sa sobrang pagmamadali. Hindi na mahalaga kung masira ito. Ang mahalaga ay makaalis ako dito, sa impyernong pilit akong ikinukulong.

Habang pilit kong hinuhubad ang mahigpit na corset ng gown, naramdaman ko ang sakit sa likod ko. Pero hindi iyon naging hadlang. Binuksan ko ang bintana nang mas malaki, at agad akong lumabas.

"Kaya ko 'to. Amara, kailangan mong tumakas. Kailangan mong maging malaya," paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang dahan-dahan akong bumaba mula sa ikalawang palapag ng mansion.

Sa kabutihang palad, hindi ako napansin ng mga bodyguards. Mukhang abala sila sa pagbabantay sa labas ng gate, malayo sa likod ng mansion kung saan ako dumaan.

Nakarating ako sa likod-bahay at mabilis na tumakbo papunta sa maliit na bakod na nakapalibot sa property namin. Kahit naka-barefoot na ako, hindi ko na ininda ang matutulis na bato sa daan.

Pagdating sa highway, hinahabol na ako ng kaba. "Ano na ang gagawin ko? Saan ako pupunta?" tanong ko sa sarili ko habang tumatakbo pa rin. Sa di kalayuan, may dumaan na isang malaking truck na may tarpaulin sa likod.

Agad akong nag-isip. "Ito na ang pagkakataon ko."

Mabilis akong sumakay sa likod ng truck. Inangat ko ang tarpaulin at dahan-dahang pumasok sa loob, nagtatago sa gitna ng mga kahon at sako na naroon. Pumikit ako saglit, pilit na pinapakalma ang sarili.

"Amara, hindi ka pwedeng magpahuli. Hindi ka na pwedeng bumalik," bulong ko habang yakap ang sarili ko.

Ilang sandali pa, umandar na ang truck. Ang bawat galaw ng sasakyan ay parang kumpas ng kalayaan ko, pero kasabay nito ang bigat ng desisyon kong iwan ang pamilya ko.

"Ginawa ko ba ang tama? Tama bang takasan sila kahit pamilya ko sila?" Napapaisip ako habang pinupunasan ang mga luha sa pisngi ko. Pero sa tuwing naaalala ko ang ginawa nila sa akin, bumabalik ang sakit.

"Hindi nila naiintindihan. Hindi nila naiintindihan na tao rin ako, may damdamin, may pangarap. Hindi ko ginusto ang buhay na pinilit nila sa akin," mahinang usal ko sa sarili ko habang patuloy na naririnig ang ugong ng makina ng truck.

Habang tumatakbo ang oras, nararamdaman ko ang lamig ng hangin na pumapasok sa likod ng truck. Pero hindi ko na iyon ininda. Ang mahalaga, palayo ako nang palayo.

Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng truck na ito, pero isa lang ang alam ko: mas mabuti nang magtago sa likod ng tarpaulin na ito kaysa bumalik sa isang buhay na wala akong kalayaan.

Sa bawat minuto ng biyahe, parang unti-unti kong nararamdaman ang kalayaan. Pero kasabay nito ang takot. "Paano kung mahuli nila ako? Paano kung mahanap nila ako?"

Hindi ko mapigilang mag-alala, pero pinilit kong kumalma.

"Amara, tapos na ang oras ng pagiging takot. Oras na para ipaglaban mo ang sarili mo," sabi ko sa sarili ko habang niyayakap ang tuhod ko, pilit na nagkukubli sa dilim ng likod ng truck.

Naririnig ko ang unti-unting paghinto ng truck, tanda na malapit na ito sa destinasyon nito. Alam kong kailangan kong maging handa. Hindi ko alam kung saan ako babagsak, pero handa akong harapin ito.

Sa mga sandaling iyon, ang tanging nasa isip ko ay ang makahanap ng bagong buhay—isang buhay na malayo sa kontrol ng mga magulang ko at sa anino ng kasal na ayaw ko.

Habang unti-unting humihinto ang truck, huminga ako nang malalim. "Ito na 'to. Amara, kaya mo 'to," bulong ko sa sarili ko habang nag-aabang sa susunod na mangyayari.