Alfred “Hadi ama bizden Frankeştayn yaratmamızı beklemiyorlar ya” dediğinde elimde olmadan güldüm. Günlerden Cumaydı ve biz sonunda bir araya gelmiş ne yapacağımızı konuşuyorduk. Az sonra dans provası için ayrılacağımdan ne yapacağımıza biran önce karar vermemiz gerekiyordu. Ama ikimizden de dâhiyane bir fikir çıkmıyordu.
Alfred’in parlak ela gözlerine bakarken “Bu dersin dahi çocuğu sensin benden bir şey bekleme” dedim. Alfred gözlerini kısarken “Bu işte ortağız her işi ben yapacaksam seni dâhil etmem” dedi.
Kafamı yana yatırıp dudağımı sarkıtırken en masum bakışımı ona sundum. “Ama lütfen, ben çok beceriksizim” dediğimde Alfred kahkaha atıp “Ah bu bakışlar gerçekten işe yarıyor mu?” diye sordu.
Gözlerimi kırpıştırırken “Bana kim karşı koyabilir?” dediğimde Alfred tekrar kahkaha atmı
