My Hot Benefactor

Under the Rain

Third Person POV

Malakas ang ulan nang tumirik ang sasakyang hiniram ni Rachell mula sa kaibigan. Halos wala siyang makita sa dilim ng kalsada, tanging liwanag mula sa mga poste ng ilaw ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa lugar. Walang ibang tao, walang ibang sasakyan. Hinawakan niya ang manibela at napabuntong-hininga.

"Seriously? Now?!" inis niyang sabi sa sarili, sabay hampas sa manibela. Isang masamang araw na naman ang tila gusto siyang gipitin.

Binuksan niya ang kanyang cellphone at naghanap ng signal. Mahina, pero sapat na upang makatawag. Una niyang tinawagan ang kaibigan na nagmamay-ari ng sasakyan, ngunit hindi ito sumasagot. Naisip niyang tumawag sa ibang kakilala, pero sino? Sino ang pupuntahan siya sa ganitong oras, sa ganitong lugar?

Napatingin siya sa huling contact na ni-save niya kamakailan lang: Lewis Tria.

Si Lewis, ang tahimik ngunit guwapong customer sa restaurant. Hindi niya alam kung bakit siya ang naiisip niya ngayon, pero parang ito lang ang tanging opsyon. Nagaalinlangan siya sa simula, ngunit nang bumalik ang ulan nang mas malakas, napilitan siyang pindutin ang pangalan nito.

Samantala, si Lewis ay nasa kanyang bahay, nakaupo sa study at tinatapos ang ilang papeles. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng ulan sa labas ang naririnig. Nang tumunog ang cellphone niya, bahagya siyang napakunot-noo nang makita ang pangalan sa screen: Rachell.

“What could she possibly want at this hour?” tanong niya sa sarili bago sagutin ang tawag.

“Hello?” malamig niyang sagot.

“Sir Lewis... I’m so sorry for calling you this late,” panimula ni Rachell, halatang nahihiya.

"Rachell? What’s wrong?" tanong niya, bahagyang nag-aalala.

“Tirik po ang sasakyan na hiniram ko. Wala akong alam sa sasakyan, and I don’t know who else to call…”

Biglang tumayo si Lewis mula sa kanyang upuan, inaalala kung nasaan siya. “Where are you?”

“Sa may road papunta sa Acacia Avenue. Malapit sa bridge…”

“I’ll be there in 20 minutes. Stay inside the car and lock the doors. Do you understand?” madiin niyang sabi.

“Thank you, Sir Lewis. I’m really sorry for bothering you.”

“It’s fine. Just stay safe. I’m on my way.”

Pagkababa ng telepono, kinuha niya ang susi ng sasakyan at agad na lumabas sa malakas na ulan.

Pagdating ni Lewis sa lugar, nakita niyang nakaparada ang sasakyan ni Rachell sa gilid ng kalsada. Ang mga ilaw nito ay patay, at sa loob, natatanaw niya ang hugis ng babae, tahimik na nakaupo. Bumaba siya mula sa kanyang SUV at kumatok sa bintana.

Rachell rolled down the window, her face filled with relief. “Sir Lewis! Thank you so much for coming.”

“Get in my car,” utos niya. “You’ll get sick if you stay here.”

“Pero po—”

“Now, Rachell,” madiin niyang sabi, pero may halong pag-aalala sa boses.

Wala nang nagawa si Rachell kundi sumunod. Basang-basa ang kanyang payong nang makapasok siya sa sasakyan ni Lewis. Mainit sa loob, at agad niyang naramdaman ang kaibahan mula sa malamig na ulan sa labas.

“Thank you talaga, Sir Lewis. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kanina.”

“It’s fine,” sagot niya, binuksan ang heater. “But next time, you should call someone who knows how to fix cars. I’m not exactly a mechanic.”

Natawa si Rachell. “I know, pero naisip ko na baka… baka may alam kayo, or at least mahatid ako sa lugar na may tulong.”

Napabuntong-hininga si Lewis. “Alright. Let me check the car first. Stay here.”

“Sir Lewis, hindi na po kailangan—”

“Stay,” putol niya sa sinasabi nito bago bumaba sa sasakyan.

Habang nasa loob si Rachell, hindi niya maiwasang mapansin kung gaano ka-elegante ang sasakyan ni Lewis. Malinis ito, halos amoy bago pa rin kahit halatang gamit na. Pero higit pa sa sasakyan, ang mas nagpapaisip sa kanya ay si Lewis mismo.

“Why would someone like him come all the way here for me?” tanong niya sa sarili. Hindi niya lubos maisip kung bakit tila laging maaasahan ang lalaki, kahit pa tila napakapribado nito sa personal na buhay.

Pagbalik ni Lewis, basa ang kanyang suot na coat. Umiling siya habang sinasara ang pinto. “I checked, but I don’t have the right tools with me.”

“Sir Lewis, sorry talaga. Nakaabala pa ako…”

“Stop apologizing,” putol niya ulit. “It’s not your fault. Pero hindi rin pwede na iwan mo ang sasakyan dito.”

“Anong gagawin natin?” tanong ni Rachell, nag-aalala ang tono.

“We’ll call for a tow truck. Pero since it’s raining heavily, it might take time for them to arrive. For now, I’ll take you home.”

“Pero paano po ‘yung—”

“Rachell,” tinitigan siya ni Lewis, seryoso ang ekspresyon. “You’re already soaked, and it’s dangerous to stay here. Let’s focus on getting you home safely first.”

Tahimik na tumango si Rachell, ramdam ang bigat ng sinseridad sa boses niya.

Habang nasa biyahe, nakatitig si Lewis sa kalsada, ngunit ramdam ni Rachell ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Hindi ito awkward, pero parang may kung anong tensyon na hindi nila maipaliwanag.

“Sir Lewis…” panimula ni Rachell, pilit binabasag ang katahimikan.

“Yes?” tanong niya, hindi inaalis ang tingin sa daan.

“Thank you talaga. I know I’ve said it many times, pero hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko kung hindi kayo dumating.”

Bumuntong-hininga si Lewis, ngunit bahagyang ngumiti. “I told you, it’s fine. I couldn’t just leave you stranded.”

“Not everyone would do what you did,” sagot ni Rachell, bahagyang ngumiti.

“Maybe,” sabi niya, pero hindi na ito nagdagdag pa.

Sa isang iglap, parang nagbago ang tingin ni Rachell kay Lewis. Sa kabila ng pagiging seryoso nito, may nakikita siyang kabaitan na hindi madaling makita ng iba.

Samantalang si Lewis, pilit pinipigilan ang sarili. Hindi niya maitatangging may kakaiba kay Rachell—isang simpleng babae na tila walang kamalay-malay sa epekto niya sa paligid niya.

At sa gabing iyon, habang patuloy ang ulan sa labas, parehong hindi nila maipaliwanag ang tensyon na unti-unting nag-uugnay sa kanilang dalawa.

Nang makumbinsi si Rachell na bumalik sa sasakyan para hintayin ang pagdating ng tow truck, wala siyang nagawa kundi sundin si Lewis. Subalit sa kabila ng malamig na panahon at lakas ng ulan, hindi niya mapigilan ang panghihinayang sa hindi maayos na sasakyan.

"Sir Lewis, please," pakiusap niya habang tumitingin kay Lewis na abala sa pagtawag ng tulong. "Let me go back. I can't just leave the car like that."

"Rachell, it’s dangerous. It’s raining heavily, and you’re already wet," sagot ni Lewis, halatang nagpipigil ng inis pero halata rin ang pag-aalala.

“I’ll be fine! Just… please,” tugon niya, puno ng determinasyon.

Napatingin si Lewis sa kanya, matagal bago bumuntong-hininga. "Fine. Pero I'll come with you."

Bumalik sila sa kinaroroonan ng sasakyan, parehong basang-basa mula ulo hanggang paa. Kahit anong payong o jacket ang gamitin, hindi sapat upang labanan ang lakas ng ulan.

"You're impossible, you know that?" reklamo ni Lewis habang naglalakad sa gilid ng sasakyan upang tingnan ulit ang makina.

“Pasensya na, Sir Lewis,” sagot ni Rachell habang iniipit ang basa niyang buhok. “But I really can’t just leave it behind. This car isn’t even mine.”

Tumigil si Lewis sa ginagawa at tumingin sa kanya, napapansin kung paano dumikit ang manipis na tela ng damit nito sa kanyang katawan. Sa kabila ng malamig na gabi, ramdam niya ang biglang pag-init ng paligid.

“You’re freezing,” sabi ni Lewis, pilit na binabaling ang tingin sa ibang direksyon. “You should’ve just stayed in the car.”

“Hindi ko naman po kayo matitiis na kayo lang ang gumagawa ng lahat,” sagot ni Rachell, tila hindi alintana ang lamig na nararamdaman.

Napalunok si Lewis. “You’re stubborn, you know that?”

Ngumiti si Rachell. “I know.”

Habang patuloy ang ulan, napagtanto ni Lewis na wala talaga siyang magagawa sa sitwasyon. Walang signal ang tow truck na tinawagan niya kanina, at walang gamit upang ayusin ang makina. Tila naging inutil ang lahat ng kanyang mga plano. Ngunit higit pa roon, hindi niya maialis ang tingin kay Rachell, lalo na sa paraan ng pagngiti nito kahit pa basa at pagod.

“Rachell,” seryosong sabi ni Lewis, tumayo mula sa pagkakayuko sa makina. “This is hopeless. We can’t fix it tonight.”

“I know,” sagot niya, ngumiti pa rin. “But thank you for trying.”

Sa hindi maipaliwanag na bugso ng damdamin, nilapitan ni Lewis si Rachell. Tumigil ang ulan sa pandinig niya, kahit patuloy itong bumabagsak sa paligid nila. Tumigil ang mundo, kahit pa patuloy ang pag-ikot nito. At bago pa siya magdalawang-isip, hinawakan niya ang mukha ni Rachell.

“Lewis…” mahina ngunit naguguluhang sabi ni Rachell.

“I can’t help it,” sagot ni Lewis, mababa ang boses. At sa sumunod na segundo, siniil niya ito ng halik.

Nagulat si Rachell. Hindi niya alam kung paano magrereact. Ngunit sa kabila ng pagkalito, nadala siya ng init ng sandali. Sinuklian niya ang halik, at sa ilalim ng malamig na ulan, para bang sumiklab ang apoy sa pagitan nila.

Ramdam ni Rachell ang bigat ng emosyon sa halik ni Lewis—hindi ito basta-basta. Para bang may pinipigilan si Lewis na matagal na nitong gustong ipahayag. At siya? Hindi niya alam kung bakit hinayaan niyang mangyari ito, pero sa sandaling iyon, hindi niya inisip ang tama o mali.

Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, parehong hinihingal ang dalawa.

“I’m sorry,” sabi ni Lewis, umiwas ng tingin. “I shouldn’t have done that.”

Ngunit ngumiti si Rachell, pilit na pinapawi ang kaba sa kanyang dibdib. “It’s fine. I… I didn’t mind.”

Tahimik ang sumunod na mga minuto. Bumalik si Lewis sa loob ng sasakyan, sinigurong may signal na upang makatawag ulit sa tow truck. Si Rachell naman ay tahimik na nakaupo sa gilid, pilit nilalabanan ang lamig.

Ngunit kahit malamig ang gabi, mainit ang kanyang pakiramdam—hindi dahil sa ulan, kundi dahil sa halik na iyon. Sa isip niya, hindi niya maitatangging may kung anong naramdaman siya kay Lewis. At sa kabila ng pagod, alam niyang ang gabing ito ang magiging simula ng pagbabago sa kanilang buhay.