“Ahh!!!” Galit na galit kong hinawi ang lahat ng bagay na makita ko. Nanginginig ang mga kamay ko nang damputin ko ang basilyo ng bote ng wine na wala ng laman at ibinato iyon sa dingding.
Durog-durog iyong bumagsak sa sahig.
“Diyos ko, Angel!” bulalas ni Nana Emma, ang mayordoma ng bahay namin at siyang nag-alaga sa akin mula pagkabata.
Agad niya akong nilapitan at niyakap nang mahigpit. Patuloy lang ang pag-agos ng mga luha ko. Punong-puno ng galit ang puso ko. Nang makita kong nabaril si Jeremy, pakiramdam ko ay humiwalay ang kaluluwa ko. I have never been so afraid in my entire life–’yung panahon lang na iyon. Gusto kong tadtarin ng bala ‘yung bumaril kay Jeremy sa sobrang galit ko. Pero doon ko rin na-realize na mas gugustuhin ko pa siyang mamatay kaysa sa makita siyang masaya sa
