GILMARIE POV
“Gusto mo raw makipagkita?” I asked Rosh nang magawa naming magkita sa kakaunting lunch break na mayroon ako. Siya na rin ang sumadya sa akin at nag-abalang magset ng appointment sa pinakamalapit na restaurant na malapit sa kompanya. “May problema ba?” tanong ko pa ulit.
Umiling naman siya agad at saka tumingin sa akin na parang hindi ito makapaniwala sa nakikita niya. “You look like a mess, ate,” aniya. “Are you still getting enough rest?”
Tumango naman ako agad bilang sagot. “Oo,” I simply answered but we both know na wala sa sagot na ‘yon ang totoo. I am still haunted by my thoughts. May mga panahon na nagagawa ko silang kontrolin but there are times that the voices inside my head deafens me. “Come on, hindi mo naman siguro inisched ang lunch na ‘to para lang kamustahi
