THE LONG LOST MAFIA PRINCESS

CHAPTER 9: BAGONG GULO

8:00 AM. Blackwood Main Gate. Monday.

Maingay yung gate. Lahat ng estudyante nakatayo, nakatingin sa labas. Parang may hinihintay. Parang may sasalubungin.

Hindi ako sumiksik. Tumayo lang ako sa gilid, malapit sa pader. Obserba.

Kasi sa dalawang linggo ko dito, ‘yan ang natutunan ko. Wag kang sumama sa gulo. Panoorin mo muna. Alamin mo muna kung sino ang kalaban at sino ang kakampi.

Beep. Beep.

Limusine. Itim. Mahaba. Makintab.

Bumukas yung pinto. Lumabas yung babae.

Matangkad. Maputi. Blonde yung buhok. Naka-white dress na mukhang isang buwan kong allowance. Naka-heels na pula yung ilalim. Maganda. Sobrang ganda. Pero yung gandang... matalim. Yung gandang alam mong marunong pumatay.

Pagbaba niya, lahat yumuko. Mga teacher. Mga estudyante. Mga guard.

Lahat, maliban kay Vance.

Nakatayo lang siya sa hagdan ng Main Hall. Nakapamulsa. Walang emosyon. Pero pagdaan ng babae sa harap niya, gumalaw yung panga niya. Saglit lang. Pero nakita ko.

Hindi ko kilala yung babae. Hindi ko alam pangalan niya. Hindi ko alam kung bakit siya nandito. Hindi ko alam kung ano siya kay Vance.

Pero sa paraan ng pagtingin niya sa akin — diretso, matagal, malamig — alam kong may problema.

Lumapit siya sa akin. Lahat tumabi. Yung mga estudyante, parang nahahati yung dagat pag dumadaan siya.

Huminto siya sa harap ko. Isang metro. Amoy ko yung pabango niya. Mahal. Masakit sa ilong.

"Ikaw ba si Ixcey Montemayor?" Tanong niya. Malambing yung boses. Pero yung mata, hindi.

Tumango ako. Hindi ako nagsalita.

"Ah." Ngumiti siya. "Ikaw pala yung Scholar. Yung lagi raw kasama ni Vance ngayon." Tumingin siya kay Vance sa hagdan, tapos bumalik sa akin. "Ang ganda mo pala. Hindi ka mukhang basahan."

Kumunot yung noo ko. Basahan. Alam niya yung tawag sa akin dati. Ibig sabihin, may nagsumbong na sa kanya. Kakadating niya pa lang, pero may alam na siya.

"Salamat," sagot ko lang. Maikli. Walang emosyon.

Tinitigan niya ako. Matagal. Tapos ngumiti ulit siya. "Sige. Magkikita pa tayo, Ixcey. Madalas."

Umalis siya. Sumama siya sa apat na babaeng naka-puti na bumaba rin sa limusine.

Pagkaalis niya, saka lang ako nakahinga.

"Sino ‘yon?" Tanong ko kay Kira na nasa tabi ko na pala.

Umiling si Kira. "Wag mo na alamin. Mas safe ka pag wala kang alam sa kanya."

Tumango ako.

Kasi tama si Kira. Sa Blackwood, minsan, mas delikado yung may alam ka.

10:00 AM. Combat Training. Underground Gym.

"Focus, Princess. Sa mata ka tumingin, hindi sa kamay."

Boses ni Knox. Nasa harap ko siya. Tinuturuan niya ako kung paano umiwas sa suntok.

Dalawang linggo na siyang ganito. Simula nung pinartner kami ni Coach, hindi na siya umalis sa tabi ko.

Sa cafeteria, siya yung tumatabi sa akin para walang mang-away. Sa hallway, siya yung sumisigaw ng "Tabi!" pag may dadaan na mukhang manggugulo. Sa training, siya yung nagtuturo.

"Sabi ni Vance, layuan mo raw ako," sabi ko habang umiiwas ako sa suntok niya.

"Eh di sabihin mo kay Vance, layuan ka rin niya," sagot ni Knox. Ngumisi siya. "Para patas."

Hindi ako sumagot. Sumugod ako. Sinipa ko yung binti niya.

Umiwas siya. Mabilis. Pero imbes na gumanti, hinawakan niya yung braso ko para hindi ako matumba.

"Pwede mo akong ibagsak kanina."

"Kasi ayaw kong masaktan ka," sagot niya. Simpleng-simple. "Kahit training lang ‘to."

Napatigil ako.

Kasi si Vance, poprotektahan ako. Pero ilalayo niya ako sa gulo. Itatago niya ako.

Si Knox, hinahayaan akong masaktan para matuto. Pero... ayaw niya rin pala akong masaktan.

"Ang gulo mo," sabi ko. Binaba ko yung kamay ko. "Akala ko ba galit ka sa akin? Akala ko ba bumalik ka para guluhin si Vance? Bakit mo ako tinuturuan? Bakit mo ako pinoprotektahan?"

Tumingin siya sa akin. Nawala yung ngisi niya.

"Kasi pag nakikita kita, Ixcey," sabi niya. Mahina. "Naaalala ko yung sarili ko dati. Nung wala akong kakampi. Nung lahat gusto akong ibagsak. Nung pakiramdam ko, mag-isa lang ako sa mundo."

Lumapit siya ng konti. "Ayaw kong maramdaman mo ‘yon. Kasi alam ko kung gaano kasakit."

Hindi ako nakasagot.

Kasi sa dalawang linggo kong obserbasyon sa kanya, ngayon ko lang siya nakitang seryoso. Ngayon ko lang narinig yung boses niya na walang yabang, walang biro, walang halong laro.

"Tapos na training!" Sigaw ni Coach. "Magsialisan na kayo!"

Lumabas kami ni Knox sa gym. Tahimik.

Paglabas namin, nandun yung babaeng blonde kanina. Mag-isa. Nakatayo sa gitna ng hallway. Naghihintay.

Pagkakita niya sa amin, ngumiti siya. Lumapit siya.

"Knox," bati niya. Malambing. "Namiss kita."

Hindi sumagot si Knox. Tumingin lang siya sa babae. Walang emosyon.

Tumingin yung babae sa akin. Nawala yung ngiti niya. "Pwede ba tayong mag-usap, Ixcey? Babae sa babae? Sandali lang."

Kinabahan ako, pero tumango ako. Kasi kailangan ko siyang obserbahan. Kailangan kong malaman kung ano yung galit niya sa akin.

"Sige," sabi ko.

"Good." Ngumiti ulit yung babae. Tapos tumingin kay Knox. "Pwede mo ba kaming iwan? Sandali lang."

Hindi gumalaw si Knox. Tumingin siya sa akin. "Okay ka lang?"

Tumango ako. "Okay lang ako."

"Sigaw ka lang pag kailangan mo ako," sabi niya. Tapos umatras siya. Tumayo siya sa may pader, mga limang metro ang layo. Nagbabantay.

Humarap sa akin yung babae. Pagkaalis ni Knox sa tabi ko, biglang nagbago yung mukha niya. Yung ngiti, napalitan ng inis. Ng galit.

"Ilang taon ka na, Ixcey?" Tanong niya. Malamig.

"17," sagot ko.

"17." Tumawa siya. Maikli. Mapait. "Ang bata mo pa. Wala ka pang alam sa buhay. Wala ka pang alam kay Vance. Wala ka pang alam sa Blackwood."

Hindi ako sumagot. Hinintay ko lang kung ano pa sasabihin niya.

"Layuan mo si Vance," sabi niya. Diretso. Walang paligoy-ligoy. "Hindi mo siya bagay. Hindi mo siya kilala. Hindi mo alam yung mga pinagdaanan niya. Hindi mo alam yung mga ginawa niya para sa akin."

Kumunot yung noo ko. Para sa akin. So may koneksyon nga sila ni Vance. Pero hindi ko alam kung ano.

"Hindi ko naman siya inaangkin," sagot ko. Mahinahon. "Hindi ko siya hinihila. Kung lumalapit siya sa akin, kusa niya ‘yon. Kung lumalayo siya, kusa rin niya ‘yon. Wala akong kontrol dun."

"Sinungaling!" Mahina pero madiin yung boses niya. "Nagpapanggap kang mahina para maawa siya sayo! Ganyan kayong mga Scholar! Mga pa-victim! Mga ahas!"

Hindi na ako nagpigil. "Una, hindi ako nagpapanggap. Pangalawa, hindi ko kailangan ng awa niya. At pangatlo..." Lumapit ako ng konti. "Hindi kita kilala. Hindi ko alam kung sino ka kay Vance. Hindi ko alam kung ano yung pinagsamahan niyo. Kaya wala akong pake."

"Walang pake?" Ngumisi siya. "Talaga? Eh bakit nung binuhusan kita ng juice kanina sa cafeteria, bakit si Vance yung sumugod para sayo? Bakit hindi ka niya hinayaang basang-basa dun?"

Napatigil ako. Juice. Oo, binuhusan niya ako kanina sa cafeteria pagkaupo ko. Hindi ko na pinatulan kasi nagmamadali ako. Pero natatandaan ko.

"Ah," sabi ko. "Ikaw pala ‘yon. Hindi kasi kita tinititigan. Marami kayong blonde dito."

Namula siya. Sa galit. Itaas niya sana yung kamay niya para sampalin ako, pero

"Subukan mo."

Boses ni Knox. Nasa likod ko na siya. May hawak na training knife sa kamay. Hindi nakatutok, pero kita mong handa siyang gamitin.

"Knox," nanginginig yung boses nung babae. "Anong ginagawa mo? Pinoprotektahan mo siya? Bakit? Dahil lang maganda siya?"

"Hindi," sagot ni Knox. Malamig. "Dahil siya, hindi niya ako ginamit. Hindi niya ako iniwan. Hindi niya ako pinili tapos itinapon nung hindi na niya ako kailangan."

Nanlaki yung mata nung babae. Parang nasaktan. "P-Pero... ako ‘yon... ako yung—"

"Ikaw nga," putol ni Knox. "Kaya umalis ka na. Bago ko pa maalala kung bakit kita kinasuklaman dati."

Nanginginig yung labi nung babae. Tumingin siya sa akin, tapos kay Knox, tapos sa likod ko — kasi nandun na rin si Vance, bagong dating, nakatingin lang, nakakuyom yung kamao.

"Pinagsisisihan ko ‘tong pagbalik ko," bulong nung babae. Tapos tumakbo siya palayo. Yung mga alalay niya, sumunod.

Naiwan kaming tatlo.

Ako sa gitna. Si Vance sa kaliwa, mga sampung metro. Si Knox sa kanan, isang metro lang ang layo.

Walang nagsalita.

Hanggang sa lumapit si Vance. Lumagpas siya sa akin. Huminto siya sa harap ni Knox.

"Ilang beses ko bang sasabihin sayo, Knox," mahinang sabi ni Vance. "Lumayo ka sa kanya."

"Layuan mo rin," sagot ni Knox. Ngumisi. "Para patas."

"Walang patas sa Blackwood," sabi ni Vance. "At lalong walang patas pag dating sa kanya."

Tumingin si Vance sa akin. " Ihahatid na kita "

Hindi ako gumalaw agad. Tumingin muna ako kay Knox.

Tumango lang siya. "Sige na. Sumama ka na sa kanya. Pero tandaan mo ‘tong sinabi ko sayo kanina, Princess. Pag kailangan mo ako, sigaw ka lang."

Princess.

Lagi niya akong tinatawag na ganun. Hindi Scholar. Hindi Ixcey. Princess.

Sumunod ako kay Vance. Tahimik kaming naglakad palabas ng building.

Pag nasa labas na kami, nagsalita siya. "Ilang beses na kitang nakitang kasama si Knox. Bakit?"

"Tinuturuan niya ako," sagot ko. Totoo. "Combat. Baril. Kung paano hindi mamatay dito."

Tumigil siya sa paglalakad. Humarap sa akin. "Ako ang magtuturo sayo. Hindi siya."

"Bakit?" Tumingin ako sa kanya. "Kasi ayaw mong mapalapit ako sa kanya? O kasi ayaw mong may ibang magturo sa akin bukod sayo?"

Hindi siya sumagot.

Kasi alam naming dalawa yung sagot.

Hindi pa kami. Wala kaming label. Wala kaming “tayo”.

Pero yung selos, yung proteksyon, yung galit pag may lumalapit sa akin — nandyan na lahat.

At si Knox, alam kong hindi lang awa ‘to. Hindi lang pagprotekta.

Kasi pag tumitingin siya sa akin, hindi yung tingin ng guro sa estudyante.

Tingin ng isang taong may gusto. Hindi naman ako bobo para di malaman yun.