CHAPTER 9
1023 Words
Hinigpitan ni John ang pagkaka-back hug kay Dinnah, ang kanyang mainit na hininga ay humahaplos sa sensitibong balat ng leeg ng dalaga. Bawat dampi ng labi ni John ay tila nag-iiwan ng apoy na unti-unting tumutunaw sa pader na itinayo ni Dinnah sa kanyang isip. Kinabahan na naman si Dinnah. Kailangang tanggihan muna niya ito dahil kagabi pa siya nagtitiis sa sakit ng p********e niya.
"John, k-kailangan ko nang magbihis, at saka huwag muna ngayon, kakaligo ko lang eh, nilalamig na ako," pilit na pag-iwas ni Dinnah rito.
Bahagyang humiwalay si John, ngunit hindi binitiwan ang kanyang bewang. Iniharap niya si Dinnah sa kanya, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang itinaas upang hawakan ang mukha ng dalaga. Pinagmasdan niya ang mga mata nito—mga matang puno ng kaba na di niya maintindihan kung bakit.
"Bakit parang nanginginig ka pa rin?" tanong ni John sa malambing ngunit mapanuring tono.
"Ha? no, w-wala."
"Donnah, 2 years na tayong magkarelasyon ar hanggang pinakasalan na kita ngayon, pero kagabi... it felt like it was your first time. Your reaction, your tightness... it was different. It was perfect." May pagdududa sa mga mata na tanong ni John sa kanya.
Napalunok na naman siya sa tensyon dahil sa sinabi at napansin nito sa kanya.
"S-sinabi ko na sa'yo, baka dahil lang sa katatapos ng cycle ko." Medyo nautal na wika niya rito.
"At menstruation mo rin ba ito?" Tanong ni John na itinuro ang isang patak ng dugo sa bedsheet na tinulogan nila.
Nanlaki saglit ang kanyang mga mata nang makita ang dugo ng kanyang virginity na nakamarka sa kama nila!
"Ahh, y-yeah! kaya nga maaga akong naligo dahil sobrang lagkit dahil medyo bumalik yung mens ko, pasensya ka na, H-honey," Sabi niya rito.
Ngumiti si John, isang ngiting nakakatunaw ngunit may halong misteryo.
"Maybe. But I like this 'new' you. Parang mas gusto kitang protektahan ngayon." Biglang hinuklas ni John ang tuwalya ni Dinnah dahilan upang malantad muli ang kanyang kagandahan!
Nataranta pa siya at
bago pa makapagtakip si Dinnah, muli siyang sinakop ng mga halik ni John, dinala siya nito pabalik sa kama kung saan ang liwanag ng umaga ang naging saksi sa muling pag-iisa ng kanilang mga katawan.
"J-John—"
"Ssshhh, magdududa na talaga ako sa'yo kung anong nangyari sa'yo, Donnah, so, let me claim you again," Matigas na wika nito sa kanya.
Wala siyang nagagawa dahil napuno na ng kaba ang kanyang dibdib dahil sa sinabi nito sa kanya.
Sa bawat ungol at haplos, unti-unting nalulunod ang pagkatao ni Dinnah. Sa ilalim ni John, hindi na niya alam kung siya ba ay nagpapanggap pa o kung tuluyan na siyang nagpalamon sa pag-ibig na tanging kapatid lang niya ang nagmamay-ari.
Sa ilalim ng init ng mga halik ni John, tila huminto ang mundo para kay Dinnah. Nawala ang hapdi ng kanyang katawan at napalitan ito ng isang uri ng pag-anod sa emosyong hindi niya inaasahang mararamdaman. Ang bawat haplos ni John ay puno ng pag-iingat, tila ba isa siyang mamahaling hiyas na ayaw nitong mabasag. Sa gitna ng kanilang pagsasama sa ilalim ng makapal na kumot, sandaling nalimutan ni Dinnah na siya ay isang impostora dahil sa kanyang kakaibang naramdaman ngayon.
Bumaon ang kanyang kuko sa braso nito nang muli siya nitong angkinin. Napasinghap pa silang dalawa nang maipasok na ni John ang kahabaan nito sa kanyang masakit pang kipay, masakit parin! Ngunit madali lang iyon, nang tuloy-tuloy na ang pagbayo nito ay parang nakasanayan na rin ng kanyang pagkabab@é. Pero di parin maikakaila na ramdam na ramdam niya ang sikip at hapdi habang muling naglabas-m@sok na naman ang sandata nito sa kanyang bút@s.
"F*ck!! bakit ganito ka ngayon kasarap, honey?" Sabi pa nitong binilisan pa ang pagbayo sa kanya.
Si Dinnah naman ay tila nawala ang lahat na hiya sa kanya, napapaungol na rin siya dahil nadala na rin sa init at sensasyon sa kanilang dalawa ni Mr. Halden.
Nang muling bumagsak ang katahimikan pagkatapos ng kanilang pag-iisa, nanatiling nakayakap si John sa kanya, ang kanyang ulo ay nakasandal sa dibdib ng lalaki habang pinakikinggan ang mabilis ngunit unti-unting kumakalmang t***k ng puso nito.
"You're different, Donnah, I love you more, honey." bulong ni John habang hinahaplos ang mahabang buhok ni Dinnah.
"May kung ano sa'yo ngayon na ayaw kong bitawan. Parang ayaw ko nang pumasok sa opisina." Ngiting wika pa nito sa kanya.
Pilit na ngumiti si Dinnah kahit hindi siya nakikita ng lalaki.
"Kailangan mong magtrabaho, John. Maraming umaasa sa'yo." Sabi pa niya rito.
"I know," sagot ni John sabay halik sa tuktok ng kanyang ulo.
"Magpahinga ka muna rito. I'll have breakfast sent up. Ayaw kong pilitin kang bumaba baka napagod kita ng husto," Sabi pa nito sa kanya.
Naramdaman ni Dinnah ang pag-akyat ng dugo sa kanyang mga pisngi. Tumango na lamang siya at hinayaang iwan siya ni John sandali para maligo ito. Nang marinig niya ang pag-agos ng tubig sa banyo, doon lamang siya nakahinga nang maluwag.
Ang kanyang kipyas ay muling lumagkit dahil sa dami ng katas na naiwan doon nito. Pero alam niyang hindi siya mabuntis, ilang araw na ring nag-inom siya ng pills para handa na siya kung sakali mang di na talaga niya mapigilan si John.
Mabilis niyang kinuha ang kanyang damit at isinuot ang mga ito, mamaya nalang siya maghugas kung makaalis na ito sa office nito.
Tinitigan niya ang kanyang repleksyon sa maliit na salamin ng vanity table. Ang mga mata niya ay may ibang kislap—isang kislap na alam niyang delikado.
"Hanggang saan na ang lahat ng ito, Dinnah?" bulong niya sa sarili.
"Panindigan mo ang papel na ito. Huwag kang mahuhulog, dahil ang pag-ibig ni John ay para sa kapatid mo at hindi para sa’yo."
Inayos niya ang kanyang sarili at nagkunwaring abala sa pag-aayos ng higaan nang lumabas si John mula sa banyo, ang tanging suot ay tuwalya sa bewang. Sa bawat sulyap ng lalaki, alam ni Dinnah na mas nagiging mahirap ang kanyang sitwasyon. Ang bawat matatamis na salita at malalagkit na tingin ni John ay nagsisilbing tanikala na unti-unting naggagapos sa kanya sa isang sitwasyong alam niyang pagsisisihan niya, ngunit hindi niya magawang talikuran sa ngayon.
- Writer
