Cihangir'in anlatımıyla devam
Kolyeyi boynuna takarken parmaklarımın uçları buz gibi tenine değdi. Ürperdiğini hissettim ama bu kez geri çekilmedi. Göz göze geldiğimizde o ürkek bakışların altında başka bir şey gördüm, teslimiyetten ziyade sessiz bir meydan okuma vardı.
“Gidelim artık,” dedim annemlere dönerek. Kuyumcudan çıktığımızda çarşının kalabalığı üzerimize geliyordu ama benim gözüm sadece onun üzerindeydi.
Bir sonraki durağımız en lüks butiklerden biriydi. Annem ve Dicle’nin annesi kumaşların, işlemelerin arasında kaybolmuşken Dicle bir köşede ruh gibi duruyordu. Yanına gittim.
“Bakmıyorsun bile,” dedim alçak sesle. “Seç bir şeyler. En iyisi hangisiyse onu alacağız.”
“Benim için fark etmez,” dedi, sesi titriyordu. “Zaten sadece senin istediğin oluyor Cihangir Ağa. Renklerin,
