Dicle' nin anlatımıyla devam
Bir hafta sonra
Zaman durmuş muydu, yoksa ben mi zamanı unutmuştum bilmiyordum. Üzerinde yattığım yatak yumuşaktı ama bedenim sanki sert bir kaya gibiydi. Kalktım. Ayaklarım yere değdiğinde içimdeki boşluk biraz daha büyüdü.
Odanın içindeki kapıya doğru küçük, kararsız adımlarla yürüdüm. Elim kapının koluna gitti, bir an duraksadım. Sonra açtım.
Cihangir’in çalışma odası… Gözlerim içeri kaydı. Koltuk boştu. Masası düzenliydi. Her şey yerli yerindeydi ama o yoktu.
Dudaklarım aralandı, sesim neredeyse fısıltıdan bile düşüktü.
“Yine burada oturduğunu göreceğim günü bekliyorum Cihangir…”
Sözler boşluğa takıldı. Bu konak, bu duvarlar, bu koridorlar… Hepsi koca bir boşluğa dönüşmüştü. Anlamını kaybetmişti. Benim için yarım kalmış, eksik, sessiz bir hiçlikti.
