Cihangir’in kollarında olmak, fırtınanın ortasında sığındığım tek limandı. Onun kokusunu içime çektikçe, içimdeki o hırçın duyguların durulduğunu hissediyordum.
Dicle bu evde olduğu sürece huzur bana haramdı biliyordum ama Cihangir yanımdayken, onun teni tenime değerken sanki her şey yoluna girecekmiş gibi bir hisse kapılıyordum. Ancak bu sessizlik uzun sürmedi.
Cihangir, sanki kollarının arasında ben yokmuşum gibi bir anda doğruldu. "Ben çalışma odasına geçiyorum, halletmem gereken dosyalar var," dedi sesi buz gibi soğuk, ifadesiz.
İçimdeki o sinsi sızı birden patladı . "Gidemezsin!" diye bağırdım, sesimin titremesine engel olamayarak. "Daha iki dakika yanımda kalmaya tahammülün yokken, hemen ona gidemezsin!"
Cihangir durdu, omuzları gerildi. Arkasını dönmeden derin bir nefes aldı
