Napayuko ako at bahagyang tumingin sa tubig habang patuloy ang pag-andar ng bangka. Ramdam ko pa rin ang init ng pisngi ko dahil sa sinabi niya. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko, kaya pinili kong ngumiti na lang.
Tahimik ang paligid, tanging tunog lang ng makina ng bangka at ang mahinang hampas ng alon ang maririnig. Sa malayo, unti-unti nang nagiging kulay kahel ang langit dahil papalubog na ang araw. Maganda ang tanawin, pero mas nangingibabaw ang pakiramdam ko sa loob ng dibdib ko isang kakaibang saya na may kasamang kaba.
“Maganda dito,” sabi ko, para lang may masabi.
“Oo,” sagot niya. “Tuwing napupunta ako rito, pakiramdam ko parang humihinto ang oras.”
Napatingin ako sa kanya. Hindi siya nakatingin sa akin, nakatuon lang ang mga mata niya sa unahan. Pero ramdam ko ang sinse
