chapter 23
961 Words
ISMAEL POV
Hindi natapos sa usapan ang gabi.
Sa mga ganitong operasyon, ang katahimikan pagkatapos ng mga salitang binitawan ay mas mabigat kaysa sa mismong pagbabanta. Sa loob ng safe house, kanya-kanyang pwesto ang bawat isa—parang mga piyesa sa chessboard na naghihintay ng susunod na galaw.
Nasa common area si Icey, nakaupo sa sofa, hawak ang isang tablet na hindi naman niya talaga binabasa. Ang assassin ay nasa may bintana, nakatingin sa labas, walang galaw. Si Trina naman ay muling nawala sa isang sulok ng bahay, abala sa mga komunikasyon na hindi ko dapat marinig.
Ako ang nanatiling gising.
Binuksan ko ang laptop na matagal ko nang dala—walang marka, walang serial na pwedeng i-trace. Sa isang pindot, nagbukas ang mga encrypted file. Ito ang bahagi ng misyon na hindi alam ng kahit sino.
Primary Objective:
Alamin ang tunay na katauhan ni Icey Miller at ang koneksyon ng pamilya nito sa Thunderstrike Mafia organization.
Hindi ko dapat mahaluan ng emosyon ang imbestigasyong ito. Pero habang tinitingnan ko ang pangalan niya sa screen, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko.
Icey Miller.
Isang pangalan na masyadong malinis para sa mundong ginagalawan namin.
---
Ang unang layer ay palaging madali.
Mga public records. Mga kumpanya. Mga charity events. Mga litrato ng pamilya na parang hinugot sa isang magazine—ngiti, perpektong ilaw, perpektong anggulo. Ang ama niya, si Don Francisco Miller, ay kilalang negosyante. Shipping. Logistics. Import-export.
Masyadong perpekto.
Sa karanasan ko, kapag sobrang linis ng papel, may tinatakpan ito.
Nagbukas ako ng mas malalim na access—mga financial movement na hindi dumadaan sa bangko. Offshore accounts. Shell corporations. Mga rutang pamilyar sa akin, dahil minsan, ako rin ang nagprotekta sa mga rutang iyon… para sa maling tao.
Tumigil ang kamay ko sa keyboard.
May isang pangalan na paulit-ulit na lumilitaw.
TSMO-17.
Isang code na matagal ko nang hindi nakikita. Huling beses ko itong nakita ay sa isang operasyon na halos ikinamatay ng buong team ko. Isang ruta na kontrolado ng Thunderstrike Mafia organization—ang pinakamalaking organisasyon ng mafia sa rehiyon.
At ngayon, konektado ito sa pamilya ni Icey.
Huminga ako nang malalim.
So this is where you’re hiding, bulong ko sa sarili ko.
---
May marahang yapak sa likuran ko.
Hindi ako lumingon. Kilala ko na ang presensya.
“Hindi ka natutulog,” sabi ni Icey.
“Hindi rin ikaw,” sagot ko.
Tumahimik siya saglit bago lumapit. Umupo siya sa kabilang dulo ng mesa, sapat ang layo para hindi niya makita ang screen—o baka sapat lang para magpanggap kaming pareho na wala kaming itinatago.
“Lagi bang ganito ang mundo ko? ” tanong niya. “Walang pahinga. Walang malinaw na sagot.”
Saglit akong natahimik. “Masasanay ka.”
Hindi siya ngumiti. “Ayokong masanay.”
Napatingin ako sa kanya. Sa liwanag ng bombilya, wala siyang anyo ng isang babaeng pinalaki sa mundo ng mafia. Pero alam ko na—ang mundo ay hindi laging nagbibigay ng babala sa itsura.
“Ismael,” sabi niya, mababa ang boses, “kung may kailangan akong malaman… sasabihin mo ba sa akin? ”
Ito na ang tanong na kinatatakutan ko.
“Kapag oras na,” sagot ko.
Hindi siya nasiyahan. Ramdam ko iyon. Pero hindi na siya nagpilit.
“Alam mo,” sabi niya habang tumatayo, “simula nang mamatay ang nanay ko at kapatid ko, parang lahat ng tao sa paligid ko ay may tinatago. Kahit ang sarili kong ama.”
Nanigas ang katawan ko.
“Anong ibig mong sabihin? ” tanong ko, maingat.
“Bigla siyang nagbago,” sagot niya. “Mas maraming bodyguard. Mas maraming lihim na tawag. At ngayon—ikaw.”
Tahimik akong nakinig.
“Hindi ko alam kung anong klaseng mundo ang pinanggagalingan mo,” dugtong niya, “pero alam kong hindi ka lang basta nandito para bantayan ako at hindi ka basta pumasok sa buhay ko ng walang dahilan.”
Hindi ko itinanggi. Hindi rin ako umamin.
“Magpahinga ka,” sabi ko. “Mahaba pa ang susunod na araw.”
Tumango siya, pero bago tuluyang umalis, tumingin siya sa akin.
“Kung sakaling tama ang hinala mo tungkol sa pamilya ko,” sabi niya, “handa ka bang tanggapin iyon? ”
Hindi ako agad nakasagot.
Dahil ang totoo—hindi ko alam.
---
Pag-alis niya, bumalik ako sa screen.
Mas malalim pa.
May isang encrypted file na naka-lock sa ilalim ng pangalan ng ama niya. Isang video log. Timestamp: Tatlong taon na ang nakalipas.
Binuksan ko ito.
Lumabas ang imahe ni Don Francisco—nakaupo sa isang madilim na silid. Hindi siya mukhang negosyante roon. Mukha siyang lider.
“At siguraduhin n’yo,” sabi niya sa video, “na walang makakaalam ng tunay na papel ng anak ko. Hindi pa siya handa.”
Napasinghap ako.
Hindi pa siya handa.
Ibig sabihin—alam niya.
At mas masahol pa—may plano siya para kay Icey.
---
Nag-vibrate ang comms ko.
“Ismael,” boses ni Trina. “We have movement.”
“Ano? ” tanong ko agad.
“May paparating na team. At Hindi ko alam kung sino sila."
Napatingin ako sa hallway kung saan nawala si Icey.
“ETA? ” tanong ko.
“Less than an hour,” sagot niya. “At mukhang ang pakay nila… ay si Icey.”
Isinara ko ang laptop.
Ito na ang sandali.
Hindi na ito teorya.
Hindi na ito hinala.
Ang misyon ko ay hindi na lang alamin kung sino si Icey.
Ang misyon ko ngayon ay malaman kung sino siya sa mundong iyon—
at kung kakampi ba siya…
o ang dahilan kung bakit guguho ang lahat.
At sa oras na ito, alam kong isang maling hakbang lang—
Maaaring mawala ang cover ko,
o ang buhay niya.
At marahil…
pareho.
- Writer
