chapter 24
1154 Words
ISMAEL POV
Kabanata: Ang Paglikas
Hindi na ako nag-aksaya ng oras.
“Makinig kayo. Kailangan nating umalis ngayon din. Kailangan nating maghanap ng safe na lugar kung saan natin puwedeng itago si Icey.”
Hindi na bago sa kanila ang ganitong tono ko—isang utos na hindi hinihingan ng paliwanag. Sa sandaling iyon, nagbago ang hangin sa loob ng safe house. Ang katahimikan ay napalitan ng mabilis ngunit kontroladong galaw. Walang tanong. Walang reklamo. Alam nilang kapag umabot na sa puntong ito, ang bawat segundo ay maaaring katumbas ng isang buhay.
Agad na kumilos ang assassin, tinanggal ang mga sensor sa bintana, at sinigurong walang iniwang bakas. Si Trina ay mabilis na nag-shutdown ng mga komunikasyon, pinutol ang linya na parang hindi kailanman may signal na dumaan doon. Ako naman ay dumiretso kay Icey.
Nakatayo siya sa gitna ng sala, hawak pa rin ang maliit niyang bag. Hindi siya umiiyak. Hindi rin siya nagsisigaw. Ngunit kita ko sa mga mata niya ang takot—hindi yung panandaliang takot, kundi yung uri na matagal nang namumuo sa loob ng isang tao.
“Sumunod ka lang sa akin,” sabi ko. “At huwag kang hihiwalay.”
Tumango siya.
Hindi iyon ang tango ng isang batang walang alam. Iyon ay tango ng isang taong alam na wala na siyang pagpipilian.
Mabilis naming inayos ang aming kagamitan. Mga armas na hindi puwedeng maiwan. Mga dokumentong kailangang sunugin. Mga bagay na magpapatunay na may dumaan dito—binura, winasak, tinanggal. Sa loob ng limang minuto, ang safe house ay muli na namang nagmistulang abandonado.
Lumabas kami sa likod, kung saan nakahanda na ang dalawang armored vehicles. Umandar ang mga makina, mabigat at mababa ang tunog, parang mga halimaw na handang tumakas sa dilim.
Sumakay kami.
Sa sandaling nagsara ang pinto ng sasakyan, ramdam ko ang bigat ng responsibilidad. Hindi na lang ito tungkol sa misyon. Hindi na lang ito tungkol sa katotohanan. Ito na ay tungkol sa kaligtasan ng isang buhay na hindi dapat nasasangkot sa digmaang ito—kahit pa ang dugo niya ay konektado sa pinakamadilim na organisasyon sa rehiyon.
Umandar kami.
Mabilis.
Tahimik.
At may kaunting pag-asa na baka, kahit sandali, ay mauna kami sa mga humahabol.
Ngunit sa mundong ginagalawan ko, bihirang may nauuna sa kamatayan.
---
Habang binabagtas namin ang makitid na kalsada palabas ng lugar, pakiramdam ko’y bawat ilaw na madaanan namin ay may matang nakatingin. Ang bawat anino ay posibleng kalaban. Ang bawat liko ay maaaring huli na.
Para kaming nakikipagkarera sa kamatayan sa mga oras na iyon.
Isang maling liko. Isang maling desisyon. Isang segundo ng pagkaantala.
At matatapos ang lahat.
“Saan tayo pupunta? ” tanong ni Icey, mababa ang boses, pero malinaw ang kaba.
Tumingin ako sa harap, hindi sa kanya. “Pupunta tayo kung saan walang puwedeng makakita sa’yo, ayon sa utos ng ama mo. Kailangan mong maging ligtas.”
Tahimik siya saglit.
“May alam ka ba na puwedeng pagdalhan sa akin? ” tanong niya muli, mas maingat na ngayon.
“Meron,” sagot ko. “May sarili akong safe house. Pero bago iyon, kailangan muna nating iligaw ang mga nakabuntot sa atin.”
Sa salamin, nakita ko ang bahagyang pag-igting ng kanyang balikat. Hindi siya nagtanong kung may humahabol. Alam na niya ang sagot.
Sa radyo, maririnig ang mahihinang ulat ni Trina.
“Possible tail, dalawang sasakyan, tatlong kanto ang layo.”
“Kopya,” sagot ko. “Execute diversion.”
Biglang humiwalay ang isa naming sasakyan, lumiko sa isang secondary road na bihirang daanan. Kami naman ay nagpatuloy sa pangunahing ruta—isang pain sa loob ng pain.
Kung matalino ang humahabol, mahuhulaan nila ang galaw namin.
Kung mas matalino sila, hahatiin nila ang pwersa nila.
At kung mas matalino pa roon—hindi sila susunod sa alinman.
Pinabilis ko ang takbo.
Ang lungsod ay unti-unting napalitan ng madilim na kalsada. Walang streetlights. Walang signal. Eksakto kung saan nagsisimulang mawala ang karamihan.
“Ismael,” bulong ni Icey, “sila ba ang pumatay sa kapatid ko? ”
Nanigas ang panga ko.
“Hindi ko alam,” sagot ko, at iyon ang pinakamalapit na katotohanan na kaya kong ibigay. “Pero may koneksyon ang lahat ng ito.”
Tahimik siyang umupo. Hindi na siya nagtanong.
Mas natatakot ako sa katahimikang iyon kaysa sa sigaw.
---
Matapos ang halos isang oras ng paikot-ikot na ruta, biglang bumagal ang sasakyan.
“Clear,” sabi ni Trina sa comms. “Wala na akong nakikitang buntot.”
Hindi pa rin ako nagpakampante.
“Proceed to Phase Two,” utos ko.
Lumiko kami sa isang halos hindi makitang daan—isang lumang ruta na itinayo pa noong panahon ng digmaan. Walang marka sa mapa. Walang dahilan para may dumaan dito, maliban kung alam mo talaga kung saan ka pupunta.
Sa wakas, bumungad ang lugar.
Isang lumang compound na napapalibutan ng puno at makakapal na damo. Mula sa labas, mukha itong abandonadong bodega. Ngunit sa ilalim ng lupa, naroon ang dahilan kung bakit ito tinatawag na safe house.
Huminto ang sasakyan.
Bumaba kami isa-isa. Sinigurado ang perimeter. Tahimik ang paligid—masyadong tahimik.
“Dito na ba? ” tanong ni Icey.
“Oo,” sagot ko. “Dito ka muna.”
Pumasok kami sa loob. Bumukas ang mga ilaw isa-isa, pinapakita ang isang lugar na hindi akma sa itsura sa labas—malinis, organisado, handa para sa matagalang pananatili.
Umupo si Icey sa isang upuan, parang ngayon lang naramdaman ang pagod.
“Ismael,” sabi niya, bahagyang nanginginig ang boses, “hanggang kailan ako magtatago? ”
Hindi ko agad nasagot.
“Hanggang sa malaman natin ang buong katotohanan,” sagot ko sa huli.
“At kapag nalaman na natin? ”
Tumingin ako sa kanya. “Doon pa lang magsisimula ang mas mahirap na bahagi.”
Tumango siya, parang tanggap na niya iyon.
---
Habang inaayos ng iba ang seguridad ng lugar, lumayo ako sandali. Binuksan ko ang comms at tinawagan ang isang contact na matagal ko nang hindi kinakausap.
“Gumagalaw na ang mga piraso,” sabi ko. “At nasa gitna ang anak ni Miller.”
Saglit na katahimikan.
“Alam kong darating ‘yan,” sagot ng boses sa kabilang linya.
Pinatay ko ang comms nang hindi sumasagot.
Bumalik ako sa loob.
Nakatulog na si Icey sa sofa, yakap ang bag niya na parang iyon na lang ang natitirang ligtas sa mundo.
Tinitigan ko siya sandali.
Sa wakas, malinaw na sa akin ang isang bagay:
Hindi na lang ito tungkol sa misyon.
Hindi na lang ito tungkol sa Thunderstrike Mafia.
Ito ay tungkol sa isang babae na hindi pinili ang mundong ito—ngunit hinila papasok dahil sa mga lihim ng kanyang dugo.
At ako—
Ako ang taong nakatayo sa pagitan niya at ng katotohanang maaaring pumatay sa kanya.
Sa gabing iyon, alam kong hindi na ako basta bodyguard.
Ako na ang bantay ng isang lihim na kayang gumiba ng buong organisasyon—
At marahil, pati ako.
- Writer
