chapter 27
987 Words
ICEY POV
Kabanata: Ang Mga Salitang Malapit Nang Mabitawan
Hindi agad ako nakatulog.
Hindi dahil sa dilim, o sa kawalan ng kuryente, o sa posibilidad ng panganib sa labas ng safe house. Sanay na ang isip ko sa takot. Ang hindi ko sanay ay ang presensya ng isang tao na hindi kailangang magsalita para maramdaman ko.
Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame, nakikinig sa bawat tunog ng gabi—ang mahinang pag-ikot ng hangin, ang kahoy na sahig na bahagyang umiingit, at ang pinakamalinaw sa lahat: ang hakbang ni Ismael sa labas ng kwarto ko.
Hindi siya pumasok. Hindi rin siya umalis.
Parang nandoon lang siya, nagbabantay. Tulad ng lagi.
At doon ko naintindihan—hindi lang ako ang gising.
Huminga ako nang malalim bago bumangon. Hindi ko alam kung anong balak ko. Alam ko lang na kung mananatili akong nakahiga, sasabog ang dibdib ko sa dami ng salitang gusto kong sabihin.
Marahan kong binuksan ang pinto.
Nandoon siya sa sofa, nakaupo, may hawak na baril sa kandungan, pero hindi nililinis. Nakatingin lang sa dilim sa tapat niya, parang may kausap na multo.
Paglingon niya sa akin, agad siyang tumayo.
“Hindi ka pa natutulog,” sabi niya, mababa.
“Hindi ka rin,” sagot ko.
Sandaling katahimikan. Parang pareho naming alam na wala nang saysay ang magkunwari.
“May kailangan ka ba?” tanong niya.
Tumango ako. “Ikaw.”
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tapang na iyon. Pero nang masilayan ko ang bahagyang pagkabigla sa mata niya—ang mabilis niyang paghinga—alam kong tumama.
Lumapit ako ng isang hakbang.
“Ismael,” sabi ko, dahan-dahan, parang binibigyan ko ng oras ang bawat pantig, “kanina… sinabi mong mas madaling magpaalam kaysa umamin.”
Hindi siya nagsalita.
“Kaya heto ako,” pagpapatuloy ko. “Hindi para magpaalam.”
Nakita kong kumuyom ang kamay niya. Isang senyas ng pagpipigil.
“Icey,” sabi niya, mas mababa pa ang boses kaysa dati, “delikado ‘to.”
“Mas delikado ang manahimik,” sagot ko. “Masakit.”
Isang hakbang ang inilapit niya. Isang hakbang na nagbago ng hangin sa pagitan namin.
“Hindi mo alam ang hinihiling mo,” sabi niya.
“Alam ko,” sagot ko. “Humihingi lang ako ng totoo.”
Tumingin siya sa kisame, parang naghahanap ng lakas, saka muling tumingin sa akin. At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita ko ang isang Ismael na hindi sundalo, hindi tagapagtanggol—kundi lalaki.
“Kung magsisimula akong magsalita,” sabi niya, “baka hindi na ako tumigil.”
Nanginig ang tuhod ko, pero hindi ako umatras. “Then don’t stop.”
Isang segundo. Dalawa. Tatlo.
Bigla niyang inilapag ang baril sa mesa. Maingat. Parang sinasabi sa sarili niya na wala nang balikan.
Lumapit siya hanggang isang palad na lang ang pagitan namin.
“Simula nang dumating ka,” sabi niya, “nagulo ang mga linya ko.”
“Pasensya na,” bulong ko, kahit hindi iyon totoo.
Umiling siya. “Hindi. Matagal na akong walang nararamdaman. Ikaw ang nagpapaalala.”
Tumaas ang tingin ko sa kanya. “Ng alin?”
“Na tao pa rin ako.”
Parang may humawak sa puso ko at marahang pinisil.
“Ismael…” Hindi ko na alam kung ano ang sasabihin. Kaya hinayaan kong ang kamay ko ang magsalita.
Marahan kong inabot ang pulso niya. Hindi ko siya hinila. Hindi ko rin siya pinigilan. Isang simpleng hawak—tanong, hindi utos.
Huminga siya nang malalim. Hindi niya inalis ang kamay ko.
“Hindi ako sanay na may humahawak sa akin nang ganito,” sabi niya.
“Paano?”
“Hindi para pigilan,” sagot niya. “Hindi para gamitin.”
Nilunok ko ang buo sa lalamunan ko. “Hindi kita hahawakan kung ayaw mo.”
“Hindi ko sinabing ayaw ko.”
Ang pagitan namin ay parang sinulid na puputok sa konting galaw.
Inangat niya ang kamay niya—iyon ding muntik na niyang ipatong sa mukha ko kanina. Ngayon, hindi na siya umatras.
Dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi ko, parang sinusukat kung totoo ako.
“Kung hahakbang ako palapit,” sabi niya, “walang kasiguruhan.”
Ngumiti ako, kahit nanginginig. “Hindi naman ako humingi ng sigurado.”
Isang mahinang tawa ang lumabas sa kanya—pagod, pero totoo. “Mapanganib ka.”
“Kasalanan mo,” sagot ko. “Tinuruan mo akong tumayo.”
At doon, parang may nabasag sa loob niya.
Hindi niya ako hinalikan.
Mas grabe pa.
Inilapit niya ang noo niya sa noo ko. Doon lang. Walang labi. Walang pagmamadali. Ramdam ko ang paghinga niya, mabigat at kontrolado, parang buong lakas niyang pinipigilan ang sarili.
“Kung hahalikan kita,” bulong niya, “hindi na ‘to titigil doon.”
“Hindi naman ako nagmamadali,” sagot ko, halos pabulong din.
Napapikit siya. Isang saglit lang. Pero ramdam ko ang desisyon.
Inilagay niya ang noo niya sa balikat ko, parang sandaling pahinga. At doon ko naramdaman—hindi ang lakas niya—kundi ang bigat na matagal niyang binubuhat.
“Hindi ako marunong manatili,” sabi niya.
“Hindi kita hinihila,” sagot ko. “Nandito lang ako.”
Dahan-dahan siyang humiwalay, pero ang mga kamay niya nasa bewang ko pa rin. Mainit. Totoo.
“Sa umaga,” sabi niya, “may galaw.”
“Delikado?” tanong ko.
“Oo.”
Ngumiti ako. “Kailan ba hindi?”
Tumango siya, saka tuluyang binitiwan ako. Pero bago siya umatras, hinaplos niya ang hinlalaki sa gilid ng kamay ko—isang lihim na pangako.
Bumalik ako sa kwarto ko na parang lumulutang.
Hindi kami naghalikan. Hindi kami nag-aminan ng malinaw. Pero may nangyari—mas malalim pa sa halik.
Sa gitna ng dilim, sa gitna ng panganib, pinili naming huwag umatras.
At alam kong bukas, mas magiging mahirap.
Mas magiging mapanganib.
Mas magiging totoo.
At sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ko iyon kinatatakutan.
- Writer
