ตอนที่5 นั่นแหละ พี่พายุ
1976 Words
❀
“ไอ้พายุมันฝากซื้อ”
“อ้อ”
พายุเหรอ? ที่มอนี้มีคนชื่อพายุด้วยเหรอ มันเป็นพายุเดียวกับที่ช่วยเธอเมื่อคืนหรือเปล่านะ
“ได้แล้วจ้ะคุณมังกร คุณองศา”
และยังไม่ทันที่ฟิฟิล์มจะได้พูดอะไรต่อ ทั้งสองคนก็เดินออกไปจากที่ตรงนั้นแล้ว ยังไม่ทันด่าอะไรเลยอะ มองตามก็เห็นว่าสาวๆ มองใหญ่ บางคนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปด้วย แล้วความสงสัยของฟิฟิล์มก็ต้องหยุดเอาไว้ เมื่อป้าคนขายเรียกเธอ
“หนูคนสวย เอาไรลูก”
“เอาผัดผักบุ้ง กับผัดถั่วงอกค่ะ”
“ได้ลูก ข้าวพอไหม”
“พอค่ะ” เธอมองป้าที่กำลังตักอาหารให้ แล้วก็อดที่จะบ่นเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ได้ ทำไงได้ล่ะ ก็คนที่ทำไม่อยู่ให้บ่นแล้ว
“ป้าให้สองคนนั้นลัดคิวได้ไงอะ” เธอพูดออกมา ป้าคนขายได้ยินก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตักกับข้าวต่อ เสร็จแล้วก็ส่งให้เธอ ก่อนจะตามด้วยคำพูด
“นังหนูพึ่งเข้ามาเรียนที่นี่ใช่ไหม”
“ค่ะ ได้หนึ่งเดือนแล้ว”
“สองคนนั้นน่ะ เป็นลูกคนรวย สนับสนุนจนมหาลัยให้อภิสิทธิ์ เด็กในมอเขารู้กันทุกคน อะไรที่ยอมได้ก็ยอมไปเถอะ ขี้เกียจมีปัญหา” ป้าบอกเล่าเรื่องราวพร้อมกับทอดตังค์เธอ สีหน้าป้าหนักใจนะว่าไม่อยากทำ แต่ก็คงเพราะทำอะไรไม่ได้ เห็นอย่างนั้นแล้วฟิฟิล์มก็ไม่อยากที่จะว่าอะไรต่อ ถือจานข้าวออกมาหยิบช้อน ก่อนจะเดินมาที่โต๊ะด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งจนโยเกิร์ตต้องถาม
“เป็นอะไร”
“เบื่อมอนี้”
“ทำไมอะ เกิดอะไรขึ้น”
“ก็เมื่อกี้เจอผู้ชายสองคนแซงคิว พอเราถามป้าคนขายก็บอกว่าพวกได้รับอภิสิทธิ์”
“อ๋อ...”
“รู้เรื่องเหรอโย” เห็นโยเกิร์ตไม่มีท่าทางตกใจ ราวกับรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว ฟิฟิล์มเลยถามเพื่อนด้วยความสนอกสนใจ นี่เธอพลาดอะไรไปหรือเปล่า
“รู้ดิ ก็แก๊งเดวิลอะ”
“แก๊งอะไรนะโย” ชื่อแก๊งก็ทำเอาแทบสำลักข้าวที่อยู่ในปากจนต้องถามเพื่อนอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“แก๊งเดวิล หรือแปลตรงๆ ก็แก๊งซาตานนั่นแหละ แก๊งที่ใหญ่ที่สุดในมอ ลูกหลานคนอิทธิพล หล่อ รวย ร้าย และอันตรายที่สุด”
“...”
“เป็นไง ได้ฟังเท่านี้ก็กลัวแล้วใช่ไหม” โยเกิร์ตถาม ในขณะที่ช้อนเข้ามาแย่งตักผัดถั่วงอกแสนอร่อยไปแล้วอะ อย่าบอกว่าข้าวมันไก่จานใหญ่เพื่อนโยเขมือบหมดแล้ว และตอนนี้ก็มาแย่งของเธอกินอะ
“ก็น่ากลัว”
“ใช่ไหมล่ะ อืมม...ผัดถั่วงอกอร่อยอะ ร้านไหน”
“ร้านป้าราตรี”
“งั้นเดี๋ยวมาเล่าต่อนะ ขอไปซื้อก่อน” โยเกิร์ตกลัวว่าของอร่อยจะหมดก็เลยรีบวิ่งไปอย่างไว ทำให้ฟิฟิล์มได้แต่มองตามเพื่อนพร้อมด้วยมือที่เร่งตักข้าวที่อยู่ในจานเข้าปาก กลัวว่าเพื่อนจะมาแย่ง
“มาแล้ว เหลือที่สุดท้ายพอดี” ไม่นานเพื่อนก็กลับมา นั่งลงก็ตักข้าวเข้าปากอย่างไม่รี่รอ
“ค่อยๆ กิน”
“อร่อยมาก ว่าแต่เมื่อกี้เราคุยกันถึงเรื่องไหนนะฟิล์ม”
“แก๊งเดวิลไง”
“อ๋อ ก็นั่นแหละ”
“แล้วแก๊งนี้มีกี่คนอะ” เพราะจากที่เดา ที่เธอเจอนั้นสองคน แล้วก็มีอีกชื่อที่เอ่ยถึงด้วย ว่าแต่ชื่ออะไรนะ ทำไมลืมแล้ว ฟิฟิล์มนึกสินึก
“มีห้าคน มีพี่มังกร พี่องศา พี่ไคกิ พี่หมาป่า แล้วก็พี่พายุ”
“ใช่แล้ว พายุ คนที่ชื่อพายุอะ” พยายามนึกชื่อตั้งนาน ในที่สุดฟิฟิล์มคนนี้ก็นึกออก แต่ท่าทางดีใจของเพื่อนคนสวยที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ทำให้โยเกิร์ตงงเล็กน้อย ข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก ตามด้วยน้ำปั่นแสนอร่อยแล้วก็ถามขึ้น
“พี่พายุทำไมเหรอ”
“มีรูปไหมอะ คนที่ชื่อพายุอะ”
“น่าจะมี เดี๋ยวขอหาก่อนนะ” ระหว่างนี้ทั้งสองคนก็เอาจานเปล่าไปเก็บในที่ที่ทางมหาลัยจัดเอาไว้ให้ ก่อนจะเดินมาที่หน้าคณะที่อยู่ไม่ไกล เพราะถึงเวลาที่รุ่นพี่นัดแล้ว
“เจอยัง” ฟิฟิล์มทวงรูปจากโยเกิร์ต
“ยัง รอแป๊บ”
“น้องปีหนึ่งเข้าแถวเลยค่ะ” เสียงรุ่นพี่ตะโกนออกมา ระหว่างที่กำลังจัดแถว ฟิฟิล์ม และโยเกิร์ตวิ่งเข้าไปต่อแถวของผู้หญิง เมื่อครบและเป็นระเบียบแล้ว เสียงของรุ่นพี่อีกคนก็ตะโกนขึ้น
“น้องๆ นั่งเลยค่ะ”
“โอเคค่ะ ทุกคนพร้อมกันแล้วเนาะ วันนี้ที่พวกพี่นัดเด็กปีหนึ่งมาประชุมกันตั้งแต่เช้าอย่างนี้ก็เพราะว่า ทางคณะของเรามีเรื่องสำคัญที่ต้องแจ้งนะคะเราจะต้องส่งเดือนและดาว ไปประกวดเพื่อร่วมกิจกรรมกับทางมหาลัย ใครที่รู้ตัวว่าสวยว่าหล่อยืนขึ้นเลยค่ะ”
“ยืนไหม?” เมื่อเสียงของรุ่นพี่จบลง เด็กปีหนึ่งก็ส่งเสียงพูดคุยกัน รวมทั้งสองสาวด้วย โยเกิร์ตหันมากระซิบกับฟิฟิล์ม ที่ยังนั่งนิ่งอยู่
“ไม่เอา”
“ฉันด้วย ไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้เท่าไร”
“แต่ฟิล์มกับโยน่าจะลงนะ คณะเราต้องชนะชัวร์” เกดเพื่อนร่วมคณะที่นั่งถัดไปพูดขึ้น เพราะตั้งแต่เปิดเทอมมาหนึ่งเดือน ไม่ได้อยากจะชมเพื่อนหรอกนะ แต่เพื่อนทั้งสองก็หน้าตาดีเลยแหละ สู้กับคณะอื่นได้สบายเลย
“แกก็สวยเกด ไม่ลงล่ะ” ฟิฟิล์มโบ้ยให้เพื่อน เพราะลูกเกดเองก็สวยเหมือนกัน ผิวสีแทน หุ่นเหมือนนางแบบ
“ไม่เอา ฉันไม่ชอบ”
“ไม่ชอบเหมือนกัน”
“งั้นก็จบ” ทั้งสามตกลงได้แล้วก็นั่งคุยกันต่อ ระหว่างนี้เพื่อนที่ร่วมแถวก็ต่างลุกขึ้นยืน แต่จนแล้วจนรอดรุ่นพี่ก็ยังไม่ถูกใจ จนกระทั่งสายตาของพี่สันทนาการปะทะเข้ากับรุ่นน้องหน้าตาดีที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานที่บริเวณท้ายแถว
“ฟางแกคิดเหมือนฉันไหม” มัดหมี่หนึ่งในพี่สันฯ สะกิดฟาง และถามเพื่อนออกมา สายตาของรุ่นพี่ทั้งสองจับจ้องอยู่ที่เดียวกัน แล้วฟางก็พูดขึ้น
“อืม” พูดจบก็เดินไปที่บริเวณที่ฟิฟิล์มและเพื่อนนั่งอยู่
“น้องฟิล์มลุกขึ้นค่ะ”
“...”
“ไม่ต้องมองค่ะ ลุกเลยคนสวย” นั่งพูดคุยกันอยู่ดีๆ พี่ฟางก็เดินเข้ามาหา เสียงที่พูดผ่านโทรโข่งเสียงดังจนทุกคน ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้องต่างมองที่น้องปีหนึ่งด้วยความสนใจ และเมื่อรุ่นพี่ชี้ตัวแล้ว ฟิฟิล์มก็ยากที่จะปฏิเสธ
“อ๋อย...” บ่นเบาๆ ออกมา
“ทนหน่อยน่า พี่เขาไม่เลือกแกหรอก” โยเกิร์ตปลอบ ฟิฟิล์มเดินอ้อมมาที่ด้านหน้า สายตามองสำรวจเพื่อนคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านหน้า มีเพื่อนผู้ชายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ยิ้มให้ ฟิฟิล์มเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มตอบเหมือนกัน ก่อนจะเบนสายตาออก เป็นมองสำรวจโดยรอบ แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างกายสูงใหญ่ในซ็อบแดงที่ยืนอยู่ด้านหลังแถวของเด็กปีหนึ่ง พร้อมกับผู้ชายอีกสองคน
“หือ...”
และเธอรู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาคู่หนึ่งคู่นั้นที่มองมา แม้ในระยะไกลอย่างนี้ทั้งสองคนก็สบตากัน และเป็นฟิฟิล์มที่เบือนหน้าหลบหันไปคุยกับเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผลพวงจากการสบตาเมื่อครู่ทำให้ใจเต้นแรง
“หึ”
เมื่ออีกคนหลบสายตา พายุก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก เสียงขบขำดังออกมา จนมังกรที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องหันมองเพื่อนอย่างสงสัย
“อารมณ์ดีอะไรของมึงพายุ”
“เปล่า”
“กูไม่เชื่อมึงหรอกว่าเปล่า บอกกูมาว่ามึงคิดจะทำอะไร วันนี้ถึงเสด็จมาถึงคณะกูแบบนี้” มังกรคาดคั้นเอาคำตอบจากบุคคลที่ไม่สนโลก เป็นเพื่อนกันมาแทบจะเท่าอายุ รวมถึงการเข้าเรียนที่มหาลัยแห่งนี้จนขึ้นปีสี่ ไม่มีเลยสักครั้งที่พายุจะอยากมาดูการคัดเลือกดาวเดือน คณะมัน มันยังไม่ดู แต่วันนี้มันบอกว่าอยากเข้ามาดูคณะบริหารฯ ยังไงก็ชวนสงสัย
“มึงมองกูในแง่ดีหน่อยไอ้ก้อน”
“ไม่ได้จริงๆ วะเพื่อน”
“มึงบอกมาเลยดีกว่าพายุว่ามึงเล็งคนไหน” คำพูดนี้เป็นหมาป่าที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ พูดขึ้น และระหว่างที่พูดหมาป่าก็ไม่ได้มองเพื่อนหรอกนะ แต่ชายหนุ่มมองตรงไปที่ด้านหน้า สายตาไล่หาคนที่น่าจะเป็นสเปกของเพื่อน
“มึงชอบเด็กคณะกูเหรอพายุ” มังกรถาม
“เปล่า” แต่คนต้นเรื่องยังยืนกรานปฏิเสธ พายุผละสายตาจากเพื่อน กอดอก แผ่นหลังพิงต้นไม้ สายตาคมสีรัตติกาลจ้องไปที่บริเวณด้านหน้านิ่ง จนทุกคนเริ่มมองมาที่ที่สองหนุ่มยืนอยู่
“แล้ววันนี้ก็เป็นวันพี่เศษนะคะ แก๊งเดวิลพี่พายุ พี่หมาป่าและพี่มังกร มาดูการคัดเลือกดาวเดือนของคณะบริหารฯ เราค่ะ”
“กรี๊ดดด หล่อมาก”
“หล่ออะ” เสียงจากที่ดังอยู่แล้ว กลับยิ่งดังขึ้นไปอีก ตอนนี้ทุกคนไม่ได้สนใจกับกิจกรรมตรงหน้าแล้ว ต่างมองที่บุคคลทั้งสามอย่างสนใจ หล่อ รวย ร้ายและอันตรายเป็นสิ่งที่ดึงดูดทุกคนได้ไม่ยาก จนฟางและมัดหมี่ต้องเรียกน้องๆ ให้หันกลับมา
“หันกลับมาค่ะน้องๆ มองมาที่ด้านหน้านะคะ เอาล่ะค่ะ ที่ยืนอยู่ด้านหน้านี้เป็นบุคคลที่คัดสรรมาแล้วว่าหน้าตาดี แต่ต้องเหลือหญิงหนึ่งและชายหนึ่ง เพื่อที่เราจะเอาไปสู้กับเด็กคณะอื่น น้องๆ ต้องช่วยเลือกนะคะ”
“เดี๋ยวพวกพี่จะให้โหวต แล้วน้องๆ ยกมือนะคะ ใครยกแล้วไม่มีสิทธิ์ยกอีกนะ” มัดหมี่พูดจบก็พยักหน้าให้ฟาง แต่ก่อนที่กิจกรรมจะเกิดขึ้น พายุก็สะกิดมังกร แล้วบอก
“ไอ้ก้อน”
“ว่า”
“เอาคนชื่อฟิฟิล์มออกมา”
“นั่นไงกูว่าแล้ว” หมาป่าพูดขึ้นหลังจากที่พายุพูดจบ เดาเอาไว้ไม่มีผิดว่าจะต้องมีคนที่เพื่อนเล็ง ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ชวนเด็กมาดูกิจกรรมที่น่าเบื่ออย่างนี้หรอก
“หึ จนได้นะมึง” มังกรขบขำ ก่อนจะส่งสัญญาณบางอย่างให้ฟางและมัดหมี่ พี่สันฯ ทั้งสองคนรู้ความหมายแล้วก็ตาโตด้วยความตกใจ มองหน้ากันพร้อมกับกลืนน้ำลายที่ข้นเหนียวลงคอ แล้วก็ประกาศออกโทรโข่งเสียงดังฟังชัด
“เออ...น้องฟิฟิล์ม กลับไปนั่งที่ได้ค่ะ”
“เอ้า ทำไมล่ะฟาง” เสียงแดน พี่สันฯ อีกคนถามออกมาเสียงดัง เพราะจู่ๆ ฟางก็คัดเด็กปีหนึ่งที่หน้าตาดีที่สุดออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่สิ่งที่แดนถามก็มีเพียงสีหน้ากังวลจากเพื่อนส่งให้ ไม่ได้พูดอะไรออกไป
“หนูกลับไปนั่งที่ได้เลยใช่ไหมคะ” ฟิฟิล์มถาม
“ใช่ค่ะ” เพราะไม่ได้อยากประกวดอยู่แล้ว เมื่อฟางพูดย้ำ ฟิฟิล์มยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เดินกลับมานั่งลงที่แถวตามเดิม แล้วก็ถามโยเกิร์ตผู้รอบรู้ออกมา เมื่อเริ่มนึกแล้วว่าตัวเองเคยสบกับนัยน์ตาสีรัตติกาลนี้ที่ไหน
“โย”
“ว่า”
“ที่ต้นไม้ด้านหลัง… ใช่พี่พายุไหม” ทันทีที่เพื่อนบอกอย่างนั้นโยเกิร์ตก็หันไปมอง ก่อนจะพูดขึ้นอย่างทันทีทันใด
“นั่นแหละพี่พายุ”
❀
ฝากกดติดตามด้วยนะคะ ชอบกันไหมเม้นคุยกันหน่อยเร็ววววว แฮ่ๆ
- Writer
