Akala ko nga ay muli kaming susundan ni Lyndon ng siya ay amin ng iwan ni Andrea sa harap ng simbahan. Ngunit hanggang sa makasakay na kami ng anak ko ng taxi ay nanatili lamang nakatayo at nakatitig sa amin ang Tatay ng anak ko hanggang sa tuluyan ng lumayo sa lugar ang sasakyan kung saan kami lulan ni Andrea.
Naguguluhan ako kung bakit umabot na naman sa ganitong usapin ang samahan namin ni Lyndon.
Nais kong pakinggan ang kanyang paliwanag ngunit hindi naman siguro masisisi ang sarili ko kung bakit na ako nagkaganito.
Gusto ko sanang mapag-isa at magtago na naman sa lahat gaya ng ginawa ko dati ngunit naisip ko kung bakit kailangan ko naman na gawin? Mas mabuti na ang malibang ako at may kausap upang huwag ng masyado pa na damdamin ang mga nangyari kanina. Kaya naman tumuloy na kami
