Panay na ang tingin ko sa orasan na nasa aking kaliwang bisig. Isang oras na naman ang mabagal na umusad nngunit hanggang ngayon ay wala pa rin si Lyndon.
Hindi ko na nga pinapatulan at pinapansin ang mga pasaring ni Crissan dahil gusto kong maging kalmado ang lahat kapag nagkaharap–harap na kami lahat sa pagdating ng dati kong asawa.
Mahirap kasi na nangunguna ang galit sa puso at isip lalo na sa ganitong sitwasyon na kailangan mo na timbangin ang lahat na mga pangyayari at mga naririnig sa paligid.
Isa pa kaya gusto ko na rin umuwi ay baka hinahanap na ako ng anak ko. Hindi na nga siguro darating pa si Lyndon dahil isang oras na lang din ay lulubog na ang araw.
Inayos ko na ang sarili ko at tumayo na ako sa monoblock na kulay itim at handa na akong umuwi. Palagay ko ay nag sayang lan
