(Lexie Monteverdi's POV)
Habang lumipas ang weekend, unti-unti kaming nag-settle sa routine sa hacienda. Wala pa rin masyadong excitement, pero sa ganitong paraan, ramdam ko na ang comfort namin bilang grupo at, higit sa lahat, ang closeness namin ni Elian ay lumalalim nang hindi ko namamalayan—parang may bagong level na ng closeness na tahimik pero malinaw sa akin.
Nagising ako nang maaga sa isang Saturday morning. Ang sun rays ay dahan-dahang pumapasok sa kwarto ko, nagbibigay ng soft golden glow. Naalala ko pa kagabi sa picnic: yung simpleng feeling na safe at warm sa tabi ni Elian. Hindi ko na maalis sa isip yung maliliit na micro moments namin—ang hawak niya sa balot, yung ngiti niya habang nagtitinda si vendor sa garden gate, at yung tahimik niyang assurance na “I got this.” Kahit
