(Lexie Monteverdi’s POV)
Pagkatapos ng mahabang morning walk at light brunch, nag-settle kami sa garden lounge area. Ang araw ay medyo mainit, pero may cool breeze na dumarampi sa balat, at ang mga halaman sa paligid ay nagbibigay ng calming green backdrop. Ramdam ko ang sun rays sa mukha ko, pero mas masarap yung gentle warmth ng presensya ni Elian sa tabi ko—yung tahimik, hindi demanding, pero natural na comfort niya ay parang soft shield sa mundo. Hindi ko kailangan ng words o gestures; sapat na yung pagiging present niya. Kahit simple lang ang setup, ramdam mo yung gravity ng presence niya—hindi loud, hindi exaggerated, pero hindi mo rin kayang i-ignore.
“Lexie, teka… gusto mo ng iced tea o fruit punch?” tanong ni Elian habang nakatayo sa tabi ng table, hawak ang tray.
“Uh… fruit pu
