(Lexie Monteverdi’s POV)
Tahimik pa rin ang paligid nang magmulat ako ng mata. Walang ibang maririnig kundi ang mahina at tuloy-tuloy na tikatik ng ulan sa labas, at ang pagaspas ng mga dahon ng mangga sa tapat ng bintana. Medyo madilim pa, pero alam kong umaga na. Ramdam ko ang lamig ng simoy ng hangin na pumapasok sa siwang ng kurtina, pero mas malamig ang loob ko.
Para akong bangkay na nagising pero ayaw pa ring bumangon. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakahiga rito—parang ayaw ko nang gumalaw. Ang totoo, gusto ko lang kalimutan lahat ng nangyari kagabi. Pero paano mo kakalimutan ang isang bagay na mismong katawan mo ang nagpaalala? Yung bawat halik, bawat haplos, bawat sandaling nagpaikot sa mundo ko—lahat ‘yon, parang nakatatak sa balat ko. Kahit anong pilit kong burahin, na
