(Lexie Monteverdi’s POV)
Nasa garden ako, humihinga ng sariwang hangin pagkatapos kumain. Medyo tahimik, tanging huni ng mga ibon at ugong ng hangin ang maririnig. Nakita ko si Elian papalapit sa akin, at sa unang tingin ko sa kanya, para bang bumagal ang oras. Ramdam ko pa rin ang bigat ng gabing iyon, at kahit gusto kong magpanggap na okay lang, hindi ko mapigilang madama ang kaba at excitement sa dibdib ko.
“Lexie…” mahina niyang bulong, pero malinaw. “Can we talk?”
Tumango lang ako, hindi muna sinasalubong ang titig niya. Mabilis ang t***k ng puso ko, at alam kong kailangan naming pag-usapan ang lahat. May halong kaba, may halong kilig—parang alam ko, may mangyayari sa pag-uusap na ito na hindi na puwedeng balewalain.
Lumapit siya, at habang nakatitig sa akin, ramdam ko ang sincer
