(Lexie Monteverdi’s POV)
Tanghali na ng magising ako siguro mga around 9 am, tahimik ang buong hacienda. ‘Yung araw, medyo makulit—hindi pa mainit pero sapat para bigyan ng golden glow ‘yung terrace. Naririnig ko pa ‘yung mga ibon sa labas, at ‘yung hangin… may halong amoy ng sampaguita at lupa pagkatapos ng festival kagabi.
Ang peaceful ng paligid, pero ‘yung utak ko, hindi.
Nasa terrace ako, hawak ang laptop at notebook, habang ang dalawa ay abala sa kani-kanilang sketchpads. Si Zyra, nakaupo sa sahig, mukhang desperadong humanap ng “inspiration,” habang si Aira naman, kalmado lang, parang walang sense of panic, chill lang ganun.
“Lex, okay ka lang ba?” tanong ni Zyra, napansin siguro na ilang minuto na akong nakatulala sa kawalan.
“Yeah, yeah, okay lang. Medyo behind lang ako sa ou
