CHAPTER 4
1152 Words
(Lexie Monteverdi’s POV)
---
“Lexie, bangon na! Ang aga ng araw!”
Narinig kong sigaw ni Aira habang binubuksan niya ang kurtina. Napangiwi ako nang tumama ang sinag ng araw diretso sa mukha ko.
“Five more minutes…” ungol ko, nakatalukbong ng kumot.
“Kanina pa yang five more minutes since 6 a.m.!” singit naman ni Zyra, sabay hagis ng unan sa akin. “Lex, kailangan na nating pumunta sa farm area. Immersion task daw sabi ni Ma’am!”
Bumangon ako, sabog ang buhok at sabog din ang mood.
“Excuse me,” sabi ko habang nag-aayos ng buhok sa harap ng salamin, “hindi ako pinanganak para magtaboy ng baka.”
Tumawa si Aira. “Girl, hindi ka pinanganak para magtaboy ng baka, pero pinanganak kang magtaboy ng lalaki!”
“Hoy!” napataas ang kilay ko. “Kung si Elian tinutukoy mo, wala akong balak—”
“Wala ka ngang balak pero may reaction ka agad,” pang-aasar ni Zyra habang humihikik ng tawa.
Napairap ako pero nginitian ko rin sila. Tatlong linggo na kami sa Hacienda, at kahit nakakapagod, may kakaibang saya rin. Pero sa totoo lang, hindi pa rin ako sanay. Yung amoy ng lupa, yung tilaok ng manok tuwing madaling araw—at higit sa lahat, yung presensiya ni Elian sa paligid.
---
Pagdating namin sa farm area, mainit na at amoy d**o. Ang mga baka ay parang mas disiplinado pa kaysa sa mga estudyante dun sa school namin. Yung mga kalabaw, chill lang. Ako? Pawis na, galit pa.
“Alexis Monteverdi, hawakan mo ‘tong tali ha,” sabi ni Elian habang inaayos ang bakod. Pawis na pawis siya, at may araw sa likod niya na parang sinadya talaga ng universe na ipakita kung gaano siya… okay, fine, gwapo.
“Ha? Ako? Hindi ba dapat si Zyra o si Aira—”
“Busy sila. Sige na, hawakan mo lang.”
I rolled my eyes pero inabot ko rin ang tali. “Fine. Pero kapag tinadyakan ako ng baka, kasalanan mo ‘to.”
Hindi pa man ako nakakatapos magsalita, nadulas ako sa putik.
“AAAH—!”
But before I hit the ground, may humawak sa braso ko. Malakas, mainit, at amoy kape.
“Elian.”
“Got you,” bulong niya, at saglit kaming nagkatitigan.
I felt my heart skip—literally skip.
Ang lapit niya, at parang ang bagal ng oras. Pero siyempre, hindi pwedeng ako ang unang magpahiya sa sarili.
“Uh, you can let go now,” sabi ko, pilit kalmado.
Ngumiti lang siya, ‘yung tipong nakakainis na ngiti na parang alam niyang na-fluster ako.
“As you wish, city girl.”
---
“Lexie!” sigaw ni Aira, may bitbit na basket ng mga prutas. “Tumulong ka nga dito!”
“Busy ako!” sagot ko agad, sabay talikod.
“Busy? Sa kakatingin kay Elian?” pang-aasar ulit ni Zyra.
“Excuse me,” sagot ko, kunwaring chill. “Hindi ako tumitingin, napapatingin lang.”
Aira and Zyra both screamed, “AYIEEEE!”
“Ugh, I hate both of you.” Pero kahit gano’n, hindi ko maitago ang ngiti ko.
And maybe, just maybe… I didn’t completely hate the idea.
---
That afternoon, naupo ako sa small café area ng Hacienda, pagod at medyo madungis pa rin kahit anong sabong ginawa ko. Nagulat ako nang biglang may mag-abot ng kape sa harap ko.
“Elian?”
“Peace offering,” sabi niya, sabay upo sa tapat ko. “Alam kong hindi mo type ang putik, baka kape man lang magustuhan mo.”
Napangiwi ako pero tinanggap ko rin. “Thanks. Pero kung may sugar, baka mas gusto ko pa.”
“Sweet tooth,” sabi niya, nakangiti. “Figures.”
Tahimik kami sandali habang umuugong ang hangin sa labas. Yung mga dahon, sumasayaw sa hangin. May mga batang tumatakbo, may mga aso sa tabi ng kubo. Parang scene sa pelikula.
Pagkatapos, bigla siyang nagsalita.
“Alam mo, may choice naman akong lumipat sa Manila. Pero mas pinili kong dito sa Hacienda tumulong. Mas totoo kasi rito. Walang filter, walang ingay.”
Tumingin ako sa kanya, curious. “Hindi ka ba nagsasawa?”
“Hindi,” sagot niya agad. “Siguro kasi, kapag gusto mo talaga ang ginagawa mo, kahit paulit-ulit, parang bago pa rin.”
For the first time, hindi ko siya nakita bilang ‘yung lalaking laging nakakaasar. Nakita ko ‘yung passion sa mga mata niya, ‘yung lalim sa mga salita.
And for a moment, I forgot to roll my eyes.
---
Habang umiinom ako ng kape, napansin kong medyo napapatingin siya sa akin paminsan-minsan.
“What?” tanong ko. “May dumi ba ako sa mukha?”
“Wala,” sagot niya, pero may bahagyang ngiti. “Sanay lang ako na maingay ka. Tahimik ka ngayon.”
“Wow. So even when I’m quiet, napapansin mo pa rin ako?”
He smirked. “Siguro nga.”
Napakunot noo ako. “Anong ibig mong sabihin—”
“Nothing,” sagot niya, sabay tayo. “Ingat ka, baka malamok na naman.”
Naiwan akong nakatingin sa tasa kong may natitirang kape.
And honestly, I didn’t even realize I was smiling until Zyra plopped down beside me.
“Uy, ano ‘yang ngiti?”
“Ha? Wala.”
“Wala raw,” tawa niya. “Girl, kung wala ‘yan, bakit parang may butterfly migration sa tiyan mo?”
“Zyra!” sigaw ko, tinakpan ang mukha ko ng kamay. “Grabe kayo!”
“Relax,” sabi niya, nakangiti. “Hindi mo naman kailangang aminin. Minsan, kahit hindi mo sabihin, halata.”
---
That night, habang nakahiga na ako, binuksan ko ang journal ko.
I think I’m confused. He’s still annoying. Still smug. But… there’s something about him that doesn’t feel like an enemy anymore.
“Hoy, Lexie Monteverdi,” tawag ni Aira habang naglalagay ng lotion sa kamay. “Kanina ka pa ngumingiti mag-isa ha.”
“Ha? Hindi ah!”
“Girl,” sabi ni Zyra, tawang-tawa, “baka ikaw na ang na-farmville sa puso ni Elian!”
“Ewww!” sigaw ko, pero ramdam kong namumula ako.
“Bakit eww?” tanong ni Aira. “Cute naman kayo, parang teleserye sa tanghali—yung nagsasapakan sa una, tapos biglang nagkatuluyan sa huli!”
“Hindi mangyayari ‘yon!” sabi ko agad. “Hindi ako maiinlove sa lalaking nagsabing maingay ako!”
“Uh-huh,” sabi ni Zyra, kunwari seryoso. “Sige, keep telling yourself that.”
Napahiga ako, nakatingin sa kisame.
Sa labas, rinig ko ‘yung mga kuliglig at hangin.
At somewhere sa dilim, siguro si Elian, nag-aalaga ng mga hayop o nag-aayos ng gamit niya—tahimik, kalmado, parang laging alam ang gagawin.
Ako?
Hindi ko alam kung anong nangyayari sa puso ko.
Pero ang sigurado ako, ayoko pa siyang mawala sa kwento ko.
- Writer
