(Lexie Monteverdi’s POV)
Pagkatapos ng mahabang araw ng fieldwork, nagdesisyon kami ni Elian na maglakad-lakad sa paligid ng hacienda. Medyo malamig na ang hangin, may halong malamlam na sunlight na dahan-dahang nawawala sa horizon. Ramdam ko agad yung relaxed na vibe—parang nawala ang tensyon sa katawan ko kahit pagod na pagod.
“Ang dami nating na-achieve today, ha?” sabay tawa ko habang naglalakad kami sa gilid ng garden path. Halos makita ko pa yung mga reflection ng araw sa mga dahon, at ang mga boses ng ibon sa paligid ay parang musika sa tenga.
Ngumiti lang siya, tahimik, pero ramdam ko yung slight lean niya sa akin habang naglalakad. Wala siyang masyadong sinabi, pero yung silent observation niya—parang aware sa bawat galaw ko—ay nakaka-comfort. Parang lagi siyang ready, handang
