(Lexie Monteverdi’s POV)
Pagkatapos ng light break sa garden lounge, bumalik kami sa work stations namin. Ramdam ang init ng araw, pero may cool breeze pa rin, kaya kahit busy kami, medyo comfortable pa rin. Nakatingin ako sa mga notes at recordings namin, habang si Elian, na talagang sanay sa lugar, ay nakatayo sa tabi ko, nag-o-organize ng tablet at mic setup.
“Lexie, baka mas efficient kung hatiin natin yung interviews. Ikaw muna sa mga elder residents, ako sa mga bata at younger participants,” sabi niya, low voice pero assertive—hindi commanding, pero malinaw ang direction.
“Good idea,” sagot ko, sabay ngiti. Ramdam ko yung light squeeze niya sa braso ko, parang reassurance lang: “Kaya natin ito.”
Habang naglalakad kami sa side street para mag-interview, napansin ko si Aira at Kiel
