(Lexie Monteverdi’s POV)
The sound of birds woke me up the next morning.
Mahina lang ‘yung sikat ng araw na pumapasok sa bintana, at ramdam ko pa rin ‘yung lamig ng hangin galing sa labas. Napabalikwas ako nang bangon, saglit na nag-blink habang ina-adjust ang mata ko sa liwanag.
It took me a few seconds to remember where I was — the guesthouse, not my room sa hacienda.
Naalala ko bigla ang nangyari kagabi.
“You can try.”
Napangiti ako nang mahina.
Hindi ko alam kung panaginip lang ba ‘yung buong usapan namin ni Elian, pero ramdam ko pa rin sa dibdib ko ‘yung bigat ng sincerity ng boses niya.
I took a deep breath, bumangon ako at inayos ang kumot. Pagtingin ko sa orasan, 6:40 a.m. na. Naririnig ko na rin ang mga boses sa labas — si Aira at Zyra, mukhang nagluluto na ng breakfast.
