CHAPTER 10
1266 Words
(Lexie Monteverdi's POV)
Araw-araw ko pa rin sinasabi sa sarili ko na sanay na ako — sa amoy ng lupa, sa tunog ng kuliglig, sa hangin na parang may halong asukal at alikabok. Pero tuwing umaga, tuwing naririnig ko ‘yung boses ni Elian Cruz habang inuutusan ‘yung mga tauhan sa farm, para bang bumabalik lahat ng inis ko sa kanya.
At oo, fine. Medyo may halong kilig. Konti lang, swear.
“Lex, bilis! Hindi ka pa rin tapos diyan?” sigaw ni Aira mula sa labas ng barn.
“Wait lang! I’m trying to find the wrench!” sagot ko habang pawis na pawis, nakayuko sa ilalim ng mesa. Kung may award lang para sa pinaka-unexpectedly hard subject, ‘yung Farm Operations siguro ‘yun.
Narinig kong tumawa si Zyra sa gilid. “Girl, ba’t parang ikaw ‘yung nag-a-apply maging farmer of the year?”
Umirap ako, kahit di nila makita. “Eh sino pa ba gagawa nito? Si Elian? Busy ang Mr. Serious sa mga baka niya.”
At parang sinadyang marinig ako ng tadhana, biglang sumulpot ang boses niya sa likod.
“Kung ayaw mo tumulong, puwede mo namang sabihin.”
I froze. Napatingala ako — and there he was, nakasandal sa poste ng barn, may hawak na bucket ng feed, nakasuot ng simpleng white shirt na medyo madungis pero—ugh.
Why does he have to look that good doing farm work?
“I didn’t say that,” sabi ko agad, defensive.
“Hindi mo kailangan,” sagot niya, sabay ngiti nang pa-irita. “Obvious naman.”
I wanted to roll my eyes but my heart decided to skip a beat instead.
Hindi ko alam kung dahil sa init ng araw o dahil sa paraan ng pagtingin niya. Yung tipong parang nag-aaway ‘yung inis at hiya ko sa loob ng dibdib ko.
“Move,” sabi niya habang lumalapit. “Ako na diyan.”
“Hindi, kaya ko—”
Pero bago ko pa matapos, bigla siyang yumuko sa harap ko para abutin ‘yung wrench.
Ang lapit.
As in sobrang lapit.
Narinig ko pa yata ang sarili kong paghinga.
“Next time, huwag kang nagkakalkal ng mga gamit na di mo naman alam gamitin,” he said in that calm but annoyingly smug tone.
“Wow, thank you sa unsolicited advice,” balik ko, pilit na kalmado.
He smirked. “You’re welcome, Monteverdi.”
Kung may kasalanan man ako sa universe, siguro ‘yun ‘yung moment na tinawag ko siyang masungit weeks ago — kasi ayan, parang sinasadya na niyang inisin ako araw-araw.
Pero okay lang, kasi hindi ko rin alam kung bakit parang mas madali nang huminga kapag nandiyan siya.
---
Kinagabihan, nagkaroon ng kaunting aberya.
Isa sa mga baka, si Cleo (oo, pinangalanan ko siya, don’t judge me), ay somehow nakawala mula sa kulungan.
“Lex, bantayan mo muna ‘yan!” sigaw ni Aira habang tumatakbo si Zyra para tumawag ng tulong.
“Great,” bulong ko. “Ako na naman.”
Hinabol ko si Cleo papunta sa dulo ng bukid, hanggang sa mapunta kami sa may malapit sa storage shed.
Madulas ‘yung lupa, may konting ambon pa.
“Cleo, stop! Hindi ka naman artista para tumakbo ng ganyan!”
At siyempre, gaya ng mga eksena sa pelikula — nadulas ako.
Literal.
Kasabay nun, isang malakas na kamay ang humawak sa braso ko bago pa ako tuluyang bumagsak.
“Got you,” boses na pamilyar. Elian.
“Let go! I’m fine!” sabi ko, kahit obvious na hindi.
Pero habang nakayakap pa rin siya sa akin para di ako mabagsak, pareho kaming natigilan.
Masyado kaming magkalapit.
Masyado.
Yung mga patak ng ulan, parang tumigil.
Yung hininga ko, parang sumabay sa t***k ng puso niya.
At bago pa ako makaiwas —
Boom.
Accidental. Unexpected. Soft.
Tumama ‘yung labi ko sa kanya.
Not a full kiss — just a brush, a spark, a second that stretched too long.
Pareho kaming napahinto.
Parehong walang masabi.
“I—”
“Sorry—” sabay naming sabi.
Then silence. The awkward kind. The kind that says too much.
Bumuntong-hininga siya, dahan-dahang binitawan ang braso ko, sabay talikod.
“Let’s… pretend that didn’t happen,” he muttered.
Ngumiti ako ng pilit kahit gusto kong ilubog ang sarili ko sa lupa.
“Of course. Hindi naman ako affected,” sabi ko, kahit halatang kasinungalingan.
Pero totoo? Hindi ako affected?
Hah. Sana nga.
---
That night, hindi ako makatulog.
Nakatitig lang ako sa kisame, iniisip kung paano ko ipapaliwanag sa sarili ko ‘yung nangyari.
Hindi naman ibig sabihin nun may gusto ako sa kanya, diba?
Hindi ibig sabihin nun something changed…
“Almost but not quite,” bulong ko sa sarili ko.
Kasi parang may nangyari, pero wala rin.
Parang may simula, pero di pa tapos.
I turned to my side, sinubukang ipikit ang mata, pero every time I closed them, I saw his face — that split second of shock, the way his eyes softened before he looked away.
I swear, kung may medal para sa overthinking, panalo ako ngayong gabi.
Paglingon ko sa table, nakita ko ‘yung maliit kong journal.
Binuksan ko, nagsulat nang walang plano:
> “If accidents have meanings, does that mean this one was supposed to happen?”
I stopped, stared at the words for a full minute.
Then I sighed, closed the notebook, at sinubukang kalimutan.
Pero hindi ko kaya.
---
The next morning.
Pagbangon ko, parang lahat ng tao sa hacienda unusually cheerful.
Ang mga tauhan, may ngiti.
Si Aira, humming habang nag-aalmusal.
Si Zyra, may malisyosong tingin pa nang makita ako.
“Good morning, Miss Accident,” sabi niya sabay tawa.
I almost choked on my coffee. “Excuse me?”
“Uy, defensive agad,” Aira teased. “Hindi pa nga namin sinasabi kung anong ‘accident’ eh.”
“Alam mo, wag na kayong mag-assume,” sabi ko, sabay talikod.
Pero habang lumalakad ako palabas ng kitchen, narinig ko silang nagbulungan:
“Tinamaan na ‘yan.”
“Sigurado.”
Pinili kong balewalain.
Pagdating ko sa veranda, may nakahain na tasa ng mainit na kape.
Sa ibabaw ng saucer, may maliit na folded paper.
Binuksan ko — nakasulat, simple lang:
> “Sorry. Baka gusto mong uminit ulit ang ulo mo.”
Napangiti ako.
Hindi ko na kailangan magtanong kung sino galing.
Aira at Zyra pumasok kasabay ko, parehong nakangisi.
“Ooohhh, sino naman ang thoughtful admirer mo diyan?” tanong ni Zyra.
“Wala,” sagot ko agad, sabay inom ng kape.
“Sure,” sabay sabing nagkatinginan pa silang dalawa.
Pero habang humihigop ako ng mainit na kape, hindi ko maiwasang mapangiti ng bahagya.
Maybe it was an accident. Maybe it meant nothing.
Pero sa gitna ng amoy ng lupa, ng araw na unti-unting sumisikat, at ng tahimik na pagitan namin ni Elian…
Parang may nabago.
Hindi ko pa alam kung ano.
Pero ramdam ko.
At sa kauna-unahang pagkakataon simula nang dumating ako sa hacienda, hindi ko gustong matapos agad ‘yung araw.
---
That night, bago matulog, isinulat ko sa journal ko:
> “Maybe some things don’t happen by mistake. Maybe some hearts just collide to remind us that we’re alive.”
At habang pinapatay ko ‘yung ilaw, narinig ko ‘yung mahinang boses ni Elian sa labas, kausap ‘yung mga tauhan.
Simple lang, pero ‘yung tono niya — calm, mababa, familiar — parang lullaby na ayaw kong kalimutan.
Nakangiti akong pumikit.
At doon ko na-realize...
Minsan pala, hindi mo kailangang umamin para malaman mong nagsisimula ka nang mahulog.
- Writer
