Ecem uyandığında yatakta yalnızdı. Gece bir ara Mete’nin geldiğini hatırlıyordu. Akşam çok erken uykuya daldığı için onun geldiğini görmemişti ama kokusunu almış sıcaklığını hissetmişti. Şimdi yatakta tek başına uyanmak onu şaşırtmıştı.
Ellerinden destek alarak doğruldu. Banyoda olabileceğini düşünerek “Mete” diye seslendi ama cevap gelmedi. Gözlerini etrafta gezdirerek ondan bir iz aradı ama bulamadı. Mete’nin eşyaları yoktu. Komodinin üstündeki kağıdı görünce uzanıp eline aldı.
“Yönetim toplantısı için erkenden şirkete gitmem gerekiyordu. Toplantı biraz uzun sürecek işe öğleden sonra gelebilirsin Balım. Seni Seviyorum.”
Ecem notu okurken şaşkınlıktan mutluluğa doğru geçiş yapmış sonunu ise yüzünde aptal bir sırıtışla okumuştu. Sondaki iki kelimenin üstünde gözleri fazlasıyla oyaland
