Dışarıda hiç beklenmeyen şiddetli bir fırtına etrafı savururken hastanenin koridorundaki ışıkların hafifçe gidip gelmesi bile sonun pek hayra alamet olmadığını belli ediyordu. Dışarıyı görmeye gerek yoktu, bir pencereye ihtiyaç yoktu. Koridoru dolduran rüzgar uğultuları dışarının ne kadar da korkunç olduğunun bir ipucuydu.
Saat dördü geçmişti.
Ortalık hayali bir kan gölüne dönmüştü.
Hastanenin koridoru oldukça sessizdi.
Ameliyathane kapısına dikmiş gözlerini, çaresizce bakan Alaz'ın burada hiç istenmediğini bilmemesine imkan yoktu. Ama yine buradaydı. Aileden olmadığı için ve burada Ece'nin annesinin bile ondan hoşlanmadığını bildiği için el gibi uzaktı. Koridorun biraz ötesindeydi. Yine de herkesten daha dikkatli bakıyordu kapıya, sadece kapıya bakarak bile içini görebilecekmiş gibi.
