Yaşamın daha önce hiç bu kadar kıyısına gelmemiş, hiç bu kadar öleyazmamıştım. Hep ölmekten veya yaşamın anlamsızlığından bahsederken ellerimden kayıp giden hayatıma karşın sahiden hiçbir şey yapamamak o kadar kolay değildi. Bilincimle savaşmak, belki de bilinç dışı ya da bilinçaltı ile uğraşmak bu kadar zor olmamıştı.
Uzun uykum sırasında sayısız rüya görmüştüm. Rüya olup olmadığından emin olamadığım cümleler de işitmiştim. Tepki verememiş ya da alabildiğine tepki vermiştim. Fakat ilk kez bu kadar yaşamak istemiştim.
Ansızın dünyadan gitmek saçmalıktan ibaretti. Daha uğruna ne savaşlar vereceğim bir sevgilim vardı, ailem vardı... Babamla hayatımın en uzun küslüğünü sonlandırmadan nereye gidecektim? Annemin en azından üstümde beyaz bir düğün elbisesi görmesini isterdim, bu hazin aşk hika
