Za każdym razem, kiedy wjeżdżam do Florencji od południa i jadę wzdłuż rzeki Arno, myślę o tej, która
“gettò i suoi disegni con rabbia giù da Ponte Vecchio.” [ze złością wyrzuciła swoje rysunki z Ponte Vecchio.]
Ależ tak, to piosenka Grazianiego, w której twierdził, że rzeczą, którą ta studentka najbardziej kochała we Florencji, było powietrze, a następnie postawił tezę, którą w pełni podzielam:
“La mia casa è il mare e con un fiume no, non la posso cambiare.” [Moim domem jest morze, ale na rzekę nie, nie mogę tego zamienić.]
Przyjeżdżam na miejsce spotkania o 10:15 przepraszając Marilenę za spóźnienie, po czym jedziemy moim autem w stronę Careggi.
«Lepiej zaparkuj na parkingu Meyera» radzi.
Parkuję mojego Seata przy znanym szpitalu dziecięcym i pieszo kierujemy się do pobliskiego we
