Ep1: จุดเริ่มต้นของเรื่อง
854 Words
> แสงแดดยามเช้าทาบทาไปทั่วขอบฟ้าของเมืองเล็กๆ รถไฟขบวนเล็กที่วิ่งผ่านสถานีหนึ่งไปยังอีกสถานีเคลื่อนตัวช้าๆ ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่ทอดยาวราวกับไม่มีที่สิ้นสุด
แอนนา เวลลิงตัน มองออกไปยังหน้าต่าง สายลมที่แผ่วผ่านไม่ได้ช่วยให้หัวใจของเธอสงบลง เธอพยายามปิดบังความกังวลที่ซ่อนอยู่ในแววตา แต่ความรู้สึกที่หนักอึ้งยังคงเกาะกินอยู่ในใจ
“คุณจะลงสถานีต่อไปใช่ไหมคะ?” เสียงหญิงสูงวัยจากที่นั่งตรงข้ามถามขึ้น
แอนนายิ้มบางๆ และพยักหน้า “ค่ะ สถานี บริดจ์ตัน”
เมืองบริดจ์ตัน—ชื่อที่ไม่คุ้นหูสำหรับแอนนา และเธอก็ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าที่นี่จะกลายเป็น "บ้าน" สำหรับเธอได้หรือเปล่า การตัดสินใจย้ายมาที่นี่เป็นเพราะเหตุผลที่เธอเองยังไม่อยากยอมรับ เธอไม่ต้องการให้ใครรู้ถึงอดีตที่เธอพยายามทิ้งไว้ข้างหลัง
เมื่อถึงสถานีบริดจ์ตัน รถไฟหยุดอย่างแผ่วเบา แอนนาก้าวลงจากรถไฟพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเดียวของเธอ เธอกวาดตามองสถานีเล็กๆ ที่มีเพียงป้ายไม้เก่าซึ่งระบุชื่อสถานี บรรยากาศที่นี่ช่างแตกต่างจากความวุ่นวายของเมืองใหญ่
แอนนาเดินทางต่อไปยังโรงเรียนมัธยมเล็กๆ ในเมือง บรรยากาศภายนอกเต็มไปด้วยต้นไม้ที่เรียงราย สถานที่นี้ดูเงียบสงบ แต่ในความเงียบงันนั้น เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามอง
เมื่อแอนนาเข้ามาในห้องพักครู เธอได้รับการต้อนรับจากครูใหญ่ เกรซ คาร์เตอร์ หญิงวัยกลางคนที่มีแววตาเฉียบคม
> “คุณเวลลิงตัน ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียน บริดจ์ตันไฮ นะคะ ฉันหวังว่าคุณจะปรับตัวกับที่นี่ได้” เกรซพูดขณะจับมือเธอ
“ขอบคุณค่ะ ฉันจะพยายามเต็มที่” แอนนายิ้มตอบ แม้ว่าความกดดันจากสายตาของเกรซจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
ในวันแรกที่เธอเริ่มสอน แอนนาได้รับมอบหมายให้สอนชั้นมัธยมปลาย เธอพบกับนักเรียนที่หลากหลาย ทั้งคนที่กระตือรือร้นและคนที่ดูเหมือนไม่สนใจอะไรเลย แต่สายตาของเธอสะดุดเข้ากับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่มุมห้อง เขาคือ อีธาน เรย์มอนด์
อีธานมีใบหน้าที่ดูนิ่งเฉย ดวงตาของเขาสะท้อนถึงความคิดที่ซับซ้อนและความเศร้าบางอย่าง แอนนารู้สึกได้ถึงความแตกต่างของเขาจากเด็กคนอื่น
> “คุณเรย์มอนด์?” แอนนาเรียกเขาขึ้นเมื่อสังเกตว่าเขากำลังวาดอะไรบางอย่างในสมุดขณะเรียน
อีธานเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ “ครับ?”
“คุณกำลังทำอะไรอยู่?” เธอถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่กลับได้รับคำตอบเพียงการยื่นกระดาษที่เต็มไปด้วยภาพวาดของเมืองเล็กๆ ที่ดูราวกับหลุดออกมาจากจินตนาการ
“นี่เป็นงานของผมครับ” เขาพูดสั้นๆ ก่อนจะหันกลับไปนั่งเงียบเหมือนเดิม
ความคิดสร้างสรรค์ในงานวาดของเขาทำให้แอนนารู้สึกประทับใจ และเธอเริ่มสงสัยในตัวเด็กหนุ่มคนนี้
ในอีกไม่กี่วันถัดมา แอนนาได้ยินจากเพื่อนร่วมงานว่าอีธานเป็นเด็กที่มีปัญหาครอบครัว พ่อของเขาเป็นทนายความที่เคร่งครัดและมักไม่มีเวลาให้ ส่วนแม่ของเขาจากไปตั้งแต่เขายังเด็ก
วันหนึ่ง หลังเลิกเรียน อีธานนั่งอยู่ในห้องเรียนเพียงลำพัง แอนนาเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ
> “อีธาน ทำไมเธอยังไม่กลับบ้าน?” เธอถามด้วยความเป็นห่วง
อีธานไม่ตอบ เขาก้มหน้าลงและวาดรูปต่อ แอนนามองภาพที่เขาวาด มันเป็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูคล้ายกับแม่ของเขา
“นี่เป็นแม่ของเธอเหรอ?” แอนนาถามเบาๆ
อีธานพยักหน้า “ใช่ครับ... ผมไม่ค่อยจำหน้าเธอได้ แต่ผมพยายามวาดจากที่พ่อเคยเล่า”
การสนทนาในวันนั้นทำให้แอนนารู้สึกสงสารเขา และเธอเริ่มต้นให้คำปรึกษาและสนับสนุนเขามากขึ้น
ความสัมพันธ์ของแอนนาและอีธานเริ่มพัฒนาไปในทางที่ซับซ้อนมากขึ้น วันหนึ่งขณะที่ทั้งสองพูดคุยกันในห้องเรียนหลังเลิกเรียน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเดิน ครูใหญ่เกรซเปิดประตูเข้ามา
> “คุณเวลลิงตัน คุณยังอยู่ที่นี่เหรอคะ?” เกรซถามพลางมองสลับระหว่างแอนนาและอีธาน
แอนนายิ้มและตอบว่า “ค่ะ ฉันแค่กำลังช่วยเขาเรื่องโปรเจกต์”
เกรซไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่สายตาของเธอเหมือนกำลังจับผิดบางอย่าง
หลังจากเกรซออกไป แอนนาหันมาทางอีธาน
> “เธอควรกลับบ้านได้แล้วนะ” เธอพูดเบาๆ
อีธานมองหน้าเธอและพูดบางอย่างที่ทำให้เธอชะงัก
“คุณไม่ต้องช่วยผมขนาดนี้ก็ได้นะครับ... ผมกลัวว่าคุณอาจจะเดือดร้อน”
คำพูดนั้นทิ้งไว้ซึ่งคำถามในใจแอนนา เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเด็กคนนี้อาจกำลังเดินไปในเส้นทางที่เธอไม่ควรเดิน
- Writer
