My Professor's Secret

Continuation of Chapter 2.3

Dumating ang araw ng lunes, my most hated day. Naisip kong huwag na munang pumasok kahit ngayon lang pero naalala kong may long period test kami ngayon sa isang subject.

Naisip ko si professor Liam. Thinking about him fears me from going to school. Nahihiya din ako sa kanya at the same time. But then, I have to face him. Kailangan kong mag-apologize sa kanya.

Papasok ako sa gate nang may naaninag akong anyo na nakatayo sa labas.

I think it's Manuel. He's probably waiting for someone.

Nang makita ako ay ngumiti siya nang malapad.

"Finally, you're here"

Nagtatanong na napatingin ako sa kanya.

"Are you... waiting for me?

Napakamot siya sa kanyang ulo. "Uhh... oo eh."

"Why?" ngiti ko

"Uhm... wala, gusto lang kitang makita. And... hindi ka nagreply sa text ko noong sabado."

I smiled apologetically. "Sorry, busy kasi ako sa mga... gawain sa school."

'Sinungaling. Ang sabihin mo, occupied ka sa ibang bagay.', says the other part of my mind

"Ganun ba? Kung may oras ka... uhh... pwede bang lumabas tayo minsan?"

"Pag-iisipan ko."

Tumango siya at parang nahihiyang ngumiti.

"By the way, paano mo nalamang dito ako nag-aaral?"

"Nakita ko sa f*******:. Nag-send nga ako ng friend request sayo, hindi mo pa ako na-confirm."

Hilaw akong ngumiti. "Ganun ba? Titingnan ko mamaya."

After what I did, hindi ko na nagawa pang i-open ang mga social media accounts ko. Nawalan na ako ng gana dahil doon sa nagawa ko.

Umalis din si Manuel pagkatapos. He said na kailangan niya pang pumasok sa opisina. He just really went here to see me.

We had a long period test sa una naming subject. Mamaya pa yung klase ni sir Liam kaya nakakahinga ako nang maluwag kahit papaano. His period of class is before lunch pa.

Nang mag-break time ay lumabas kami ng classroom para bumili ng snacks.

Tuwing nakikita ko si sir Liam ay nagtatago ako sa likod ng mga kaibigan ko. His eyes were like hawk.

His dominance and coldness makes him isolated from everyone. Kahit nga mga co-teacher niya parang natatakot sa kanya. Masyado kasi siyang masungit at seryoso, parang walang pakealam sa mundo.

When his class period approached, I am all like a puppy. I heard his footsteps as he made his way inside the room.

Hindi ko magawang tumingin sa kanya. Katulad ng mga kaklase ko, tahimik lang ako.

They all greeted him while I'm silent as I look at the floor.

Nakita ko ang makintab niyang sapatos na papalapit sa direksyon ko.

"Miss Guerrero"

I flinched as I look up at him which I later regret. Ang tingin niya ay tumatagos sa pa sa kaluluwa ko.

"Y-Yes sir?" utal kong sagot

"Stand-up"

Kabado akong tumayo mula sa pagkakaupo.

"What lesson have we talked about last friday?"

"L-Logarithmic functions... s-sir"

"What is logarithmic function?"

"Uhh..."

Umiwas ako ng tingin nang makita ang matalim niyang titig sa akin.

I made a deep breathe before I started answering his question. Thank goodness, hindi ako nautal.

Nang matapos kong sagutin ang tanong niya ay pinaupo niya din ako. Pero yung tingin niya sakin, hindi nagbabago.

Napahinga ako nang maluwag nang natapos din ang mahabang klase niya.

"You may have your lunch."

Nagsimula akong magligpit ng aking mga gamit. Ang mga kaklase ko ay unti-unti nang nagsisilabasan.

"Miss Guerrero"

Taranta akong napatingin sa harap.

Si sir Liam ay nakahalukipkip at madilim ang tingin sa akin.

"Maiwan ka"

Napatingin ako sa aking mga kaibigan na naghihintay sa akin. Nagtatanong ang mga mata nila.

"Hurry up ang go out. May pag-uusapan lang kami." utos niya sa aking mga kaklase na siya namang sinunod ng mga ito.

Sina Thea, Cole, at Nikki ay nakatayo parin sa gilid ng pintuan kaya binulyawan niya ang mga ito.

"Leave!"

"E-Eto na sir, aalis na nga." tarantang wika ni Nikki habang hinihila ang dalawa.

"Cafeteria lang kami." senyas sa akin ni Nicole

Nang maiwan kaming dalawa ay nanlamig ako. Walang napapadaan sa labas dahil halos lahat ng estudyante ay nasa cafeteria na.

Mas lalo lang yatang nadagdagan ang kaba ko nang makitang nilapitan niya at ni-lock ang pinto.

Nanlalamig at pinagpapawisan ang aking mga palad. I think I'm sick.

[To be continue]